Dat een blijvertje is gebleken

De glazen engeltjes tikken tegen het raam een zelfgemaakt melodietje. De Van waait mijn haastig opgestoken staartje alle kanten uit. Het is goed. Ik zit op de bank en hou me rustig. Haha, met een drankje vol ijsblokjes varen we door op de gekte van alledag. Op de televisie een aflevering van Master Chef Australia met een bezoek aan Hong Kong van die arme deelnemers aan een drie-sterren restaurant. De immuniteitstest van drie kandidaten, die het gerecht op geheugen na mogen maken, zonder wat op te schrijven tijdens de demonstratie , gaat van start. Extra handicap, om dat alleen op je geheugen te doen.

Ik ben thuis en we hebben de terugreis goed doorstaan, al valt het niet mee om vanuit die airco in de broeiende hitte te stappen. Maar ach, dat heeft heel Nederland vandaag ervaren. Zoonlief kwam naar beneden om de bagage te dragen. Appjes van de beide dochters, in eerste instantie om te weten of de jaren zijn gaan tellen en mijn longen zich vertalen naar de hitte van de dag. Het valt me nog reuze mee, al is het hier warmer dan in de bosrijke omgeving van Vorden.

Donderdag was er een bezoek aan museum More, dat met haar airconditioning een van de betere opties was. Een fantastische tentoonstelling met werk van Robin Wen en zijn ‘bic’ balpoint-doeken. Oneindig veel werk zit er in en het raakt me. De vaste collectie ken ik bijna uit mijn hoofd. In het museumwinkeltje vind ik een grappig boekje, waarin je minitekeningetjes kan maken in voorgedrukte kaders. Weer eens wat anders dan de tekendagboeken. Ik koop er een, want daar ga ik mee beginnen zodra ik weer in de Hoff ben. Heilzame koelte verruilen we voor plakhitte. Ook in dit ‘Laren van het Oosten’ een paar verleidelijke boetiekjes, kringlopen zijn met dit soort temperaturen nauwelijks opties, maar second hand of vintage kleding is altijd een verleiding op zich.

Op een terras een lunch, en ik ervaar iedere keer hoe weinig Lief en ik eigenlijk nuttigen op een dag. Is het de leeftijd? Misschien, maar ik merk wel na iedere dag hoe meer benauwd ik wordt van een te goed gevulde maag. Het zijn van die dingen om rekening mee te houden. Voor anderen is het moeilijk te begrijpen.

Het is nu zaterdagochtend vroeg. Alles staat open. Zonder wind waait er niets door en blijft het wat klammig allemaal. Als de airco op de kamer van zoonlief stilvalt, ervaar ik het als balsem voor de oren. Alleen geschetter van de kauwen klinkt al als rustgevend. Vandaag gaan we met de hele familie naar een van de zandstrandjes rond Utrecht waar, bij te grote hitte, gelukkig sinds kort ook een restaurant staat om bij te komen als het uit de hand loopt. We gaan in de vroege ochtend en blijven maar een uurtje of drie, want een hele dag buiten is niet te doen met de kleintjes. De verjaardag van de jongste van de drie rakkertjes nemen we tegelijk mee, wel zo handig. De volgende dag komt daar de hele schoonfamilie op bezoek en dan zou het alleen maar te druk worden.

Lief is terug op de Hoff en heeft erg van Budapest genoten. Rond vijven kwam al het eerste appje binnen. Een tropenrooster voor deze hete dagen. In Hongarije is men er op afgestemd met de koele huizen en de luiken voor de ramen. Wat dat betreft zou men niet de kastanjes uit het vuur hoeven te halen, als je kijkt naar de oplossing van andere landen tegen de hitte, die tegenwoordig in de zomermaanden een blijvertje is gebleken.