Tot nu toe

Gisteren maakten we ons op voor deze minst hete dag van de week, maar nog altijd goed voor zo’n dertig graden. Eerst bestelden we in het dorp waar we zaten, de fietsen voor de volgende dag. Daarna reden we spoorslags naar Doesburg, waar ik met zus al eens eerder was geweest, maar alleen aan de IJssel had gezeten. Nu gingen we het centrum in. Een prachtige oude Hanzestad. We wandelden langs indrukwekkende monumenten richting het kunstatelier waar een vriendin van zuslief werkte en haar producten verkocht in het bijbehorende winkeltje. Maar voordat we daar waren, gingen we eerst koffie drinken in een oud pand met een aanlokkelijk tuinterras, dat een klein en besloten steegje achter het restaurant bleek te zijn, met vrolijke parasolletjes in de hoogte gehangen ter bescherming tegen de zon en op de wit gekalkte muren vrolijk beschilderd en beplakt met grote kleurige bloemen. Zo’n klein juweel, dat je moet weten.

Daarna kwamen we langs heel veel winkels. De grote verleiding als we met elkaar op pad zijn. Normaliter iets waar ik me verre van hou, maar samen krijgt het een andere dimensie. Bovendien stikt het er van de grappige onbekende winkels, een verademing voor de eenheidsworst van tegenwoordig en zijn er ook vintage exemplaren tussen, met een goed aanbod. Enfin, eerst naar dat atelier achter in de straat, waar ook de winkel en de galerie was gehuisvest. De desbetreffende dame was er niet, maar net toen we op het punt stonden weer te vertrekken, kwam de vriendin toch binnen. Na een hartelijk gesprek liepen we terug langs vele verleidingen en hengelden een goedkope buit aan verse kledingtoevoer binnen.

Doesburg staat bekend om zijn mosterd. Ooit kocht ik een potje mosterd bij het restaurant aan de IJssel, dat nu ook het doel was voor de lunch. Maar het was veel verder lopen dan bedacht en zuslief haalde de auto om me vlak voor het einddoel in de auto te laden. Dat was beter. We besloten een uitgebreide lunch en lieten het ons heerlijk smaken.

Op naar Zutphen. Het was intussen zinderend heet. In de schaduw blijven was de beste remedie en in de kleine achterafstraten waar nog een fris windje waaide was het het best uit te houden. Thuis wisten we, wachtte het zwembad, en dat vooruitzicht was aanlokkelijk. We liepen een kerk in waar de bibliotheek zat maar de puf was er een beetje uit. Twee steden op een dag is misschien toch wat te ambitieus. De Walburgiskerk met de bijbehorende Librije was net een brug te ver en blijft op het verlanglijstje staan. Het zwembad thuis lokte.

Er gaat niets boven het prive kunnen afkoelen in helder water. Even drijven, een paar kleine baantjes, het liefst op de rug voor mij, dat gaat me nog het best af, verkwikte snel en gaf nieuwe energie om plannen voor de volgende dag te smeden.

De zoon van de verhuurders kwam nog langs en vroeg of alles in orde was. Hij legde wat bijzondere details van het zwembad uit en vertrok weer tevreden na de lofzang op het huis en de mooie entourage. Dat werd door ons allemaal unaniem bevestigd. Dit verblijf was het betere werk tot nu toe.