Zo kan het ook

Het was gisteren een heerlijk dagje. Gek genoeg was het veel kouder dan men had voorspeld, maar bij dochterlief op bezoek kozen we er toch voor om in de tuin te gaan zitten. Na de opknapbeurt van vorig jaar met veel blank hout en sfeervol meubilair was het daar goed toeven. Even bijkletsen samen, nu het nog kon. De kinderen waren naar school en schone zoon was gaan werken op kantoor. We hadden het rijk alleen. Na zo’n afwezige periode van mijn kant voelt dat inderdaad altijd weldadig.

Ze kwamen rond half drie met een flinke omhelzing binnenvallen. Daarna splitste het zich. De filosoof ging naar zijn vriend aan de overkant van de straat en Tante Pollewop liet me haar Verkadealbum zien met de plaatjes. Al mijn brieven zaten voor in het boek. Een groot succes aan beide kanten.

Natuurlijk ging ik mee naar turnen waar al die lijfjes soepeltjes of minder soepel, tweede en eerste jaars door elkaar, krioelden tot de Juf met strakke hand aan haar touwtjes trok. Doodse stilte tijdens de uitleg, al hingen er wel ondertussen een paar tantes ondersteboven aan het wandrek. Wat is ze soepel en snel, als ik zie hoe handig die lieverd op een hand een perfecte radslag uitvoert en ik denk terug aan mijn houterige turnjaren, waarbij ik met bok en al omging in plaats van erover te springen. Turnen en ik waren onverenigbare dingen.

In de avond was de langverwachte bijeenkomst over het boek van Dick Swaab, ‘Hersenonderzoeker bij toeval’. Vanmorgen zag ik ineens weer de subtitel op de kaft staan: ‘Een neurobiografie’. O pollens. Gisteren was ik totaal vergeten dat Lief en ik dat ook pas op het laatst hadden ontdekt, want een autobiografie was het zeker niet. Ik had het in moeten brengen. Suf, hoe hersenen werken als je ouder wordt.

De conclusie was algemeen. Een moeizaam boek door de vakterminologie. Daar waren we met name allen over gestruikeld. Er volgde een boeiende discussie over wetenschap en waarheidsvinding, waar we allen toch graag nuances in aan wilden brengen, maar dat het ook een boek was met boeiende onderzoeken naar onderwerpen van deze tijd, hersenen en gender, naar psychische aandoeningen en vooral naar zijn bevindingen in China. Er werd benadrukt hoe belangrijk de wetenschap was, nadat ik mijn mening ventileerde over de stelligheid van Dick Swaab maar ik kon niet goed duidelijk maken wat ik bedoelde. Wel wist ik zeker dat we op hetzelfde spoor zaten.

Ik vind wetenschap ongelooflijk belangrijk in het kader van waarheidsvinding. En er was ook niemand die dáár twijfels over had. Een duidelijker uitleg vond ik later op de website ‘Biowetenschap Plus Maatschappij’. De neurowetenschapper Hanneke Hulst verwoordde, waar ik de juiste woorden voor probeerde te vinden: ‘Wetenschap is juist een zoektocht naar kennis met het hoogst mogelijke waarheidsgehalte en dat is dynamisch. Wat ik vandaag aanneem als waar, kan over tien of vijftig jaar nog steeds waar zijn, maar ook achterhaald zijn. Dat is vooruitgang en ook lastig uit te leggen.’ Daar zat ook mijn kritiek op de stelligheid waarmee Swaab zijn bevindingen poneerde. Waar is de ruimte voor die dynamiek?

In ieder geval wisten we zeker dat we, met het lezen van dit boek, voorlopig genoeg Dick Swaab hadden gelezen. Wel zou ik persoonlijk de ontwikkelingen in China nog wat intenser willen volgen als de tijd me gegeven is. Dat vond ik een boeiend onderdeel.

Maar goed, mede daardoor vloog de avond om. In de zwoele avond, met een feeërieke lucht boven ons, wolkerig en in tegenstellingen, de kleurrijke en uitbundige entourage aan papavers, malve, klaprozen en lathyrus, smaakten de borrelhapjes en de wijn extra goed en dienden zich de persoonlijke verhalen aan. Het volgend boek mag weer een roman zijn. Zo een waarbij je heerlijk kan wegdwalen in een totaal andere wereld en je je in de voetsporen van de hoofdpersoon kan begeven. Voordat ik terug ga naar Lief, hebben we samen nog een afsluitend etentje maar zal ik de volgende bijeenkomst missen. Het boek blijft en dan schrijf ik mijn bevindingen op. Zo kan het ook,