Per slot van rekening

We hadden de dag ervoor afgesproken te gaan wandelen en kozen een wandelomgeving bij het Orfümeer. Ik dacht de haarspeldbochten van het Mecsek te omzeilen, maar had verkeerd gegokt en we zaten er nogmaals middenin. Geen sinecure, deze jongens. Agaath deed het keurig maar vriendin zag toch wat pips en we stopten vlak bij de ontspanning die we uitgekozen hadden om even wat frisse lucht te happen. Even verderop waren de drie molens, het cultureel erfgoed van Orfü, en veel natuur erom heen om een wandeling te kunnen maken, het doel van onze tocht.

*De Vizimalom: De watermolen met waterrad, een 19e eeuwse korenmolen die nog volledig functioneert.

*De Szárazmalom: Rosmolen of droge molen. Een bijna tweehonderd jaar oude molen afkomstig uit Mekényes. Oorspronkelijk door paarden aangedreven.

*De papirmalom: De papiermolen waar je kennis kunt maken met het handmatig scheppen en maken van papier.

Er zijn rondleidingen op gezette tijden. Dat was het doel niet en daarom lieten we het links liggen. In de bossen rondom viel goed te wandelen in moeilijke of lichte trajecten en alles wat daar binnen viel.

Eerst maar even bijkomen in de schaduw aan een tafeltje in de bakkerij Barat, een uitspanning met bioproducten en vegetarische lekkernijen, die bij de molens hoorde. Er was ook zuurdesembrood te koop. Een exemplaar namen we mee. Dat scheelde in ons dagelijkse bakken. Een lommerrijke omgeving was de beloning en een aangelegd vlonderpad zorgde ervoor dat ik het eerste deel van de wandeling zeker mee kon komen. Het pad liep naar een soort kunstige watertoren en een natuurlijke bron, die verweerd op een vrij onooglijk plekje terug te vinden was onder een oude en knoestige treurwilg die beschermend haar takken er overheen liet waaieren.

We zochten de weg met de randvoorwaarde dat ze terug te vinden zou zijn. Ik bleef ergens zitten op een bankje aan het vlonderpad terwijl de anderen doorliepen en wat stijgingen zouden trotseren. Daar had ik een wonderschoon stilte-moment met alleen de grote bomen, de ruisende wind, de gefilterde zonnestralen in lichtflarden op de grond en jubelende vogelzang, zo sereen, zo kalm ook, volkomen één met alles om me heen. Geen opgejaagd gevoel, geen haast, geen gedachten, maar een nietig figuurtje op een bankje naast de beek onder het beschermende bladerdak hoog boven me en het uitbundige parelende gezang van merel, roodborst, zwartkop, specht, boomklever, lijster, groenling en nog wat ondefinieerbare trillers. Er kwam een wat ouder stel langs, net toen ik een en ander op de film zette voor het thuisfront, maar verder was er niemand te bekennen. De vogelzang werd bijna kathedraal door de hoge bomen. De meerwaarde van stil vallen in het moment is groot. Ik kan het iedereen aanbevelen.

Na een kwartiertje kwamen Lief en de vrienden terug gewandeld en we besloten om wat te drinken bij de bakkerij. Ze hadden vlierbloesemsiroop en hoe! Met zalige bevroren bosvruchten erin en ijsblokjes, een prachtige cocktail die op menig partijtje niet zou misstaan. Een gouden vondst om daar ook bevroren fruit voor te gebruiken. Bio, wel te verstaan. Verlekkerd met een maanzaad, sinasappeltaartje of een vegan koekje met chocola. De blauwe vlinders die rondfladderden en libellen, die zich niet lieten vangen op een foto.

Omdat vriendin niet helemaal lekker was besloten we niet verder op onderzoek uit te gaan, maar terug te rijden. Morgen is er weer een dag, per slot van rekening. .