Heerlijk vooruitzicht

‘Heb je ooit een bot gebroken’, vroeg WordPress zich af als opdracht voor deze dag. Dan moet ik wel terugdenken aan de enige keer in mijn hele leven dat mijn linker pols mijn gewicht niet kon houden en brak.

Ik viel. Nee, niet van een trapje thuis bij het ramen zemen, ook niet door halsbrekende toeren op de fiets, maar bij de fysiotherapie, de laatste plek waar je dat zou verwachten. De beste man stond voor mij aan de rechterkant. Ik probeerde evenwicht te vinden op de balansbal of Fysiobal. Er staat bij de omschrijving van dit apparaat: ‘Een veilige manier om je spieren te versterken tijdens revalidatie en ter preventie van blessures’. Maar dat viel averechts uit, die dinsdag. Ik verloor mijn evenwicht en viel naar de linkerkant. Juist ja, op mijn pols.

De fysiotherapeut verschoot van kleur, ik merkte op dat ik geluk had niet tegen de stangen aan te zijn gevallen met mijn hoofd, en hij vroeg of het allemaal wel ging. Op dat moment had ik, beduusd en van de weeromstuit, nog niet veel pijn. Dus liet hij me gaan. Maar in de auto met een steeds dikker wordend polsje bedacht ik dat een bezoek aan dochterlief beter omgezet kon worden naar een bezoek aan de eerste hulp.

Wachten, foto, doorverwijzing naar de gipskamer, minder snel allemaal dan het hier lijkt en een ettelijk aantal uren later stond ik weer in de hal van het ziekenhuis met een blauwe spalk om de aangedane pols. Zoonlief kwam me halen en de jongste reed de auto naar huis. Vanaf dat moment ga ik met twee verschillende polsen door het leven. Een te brede en een smal waarachtig exemplaar. Zie daar het verhaal van de gebroken pols. Geen last meer van hoor, slechts een weeffout in het leven.

Gisteren gingen we nog even wat punten op de -i- zetten voor het bezoek. Er moesten nieuwe wc-emmertjes komen want je kan hier het toiletpapier niet door de wc spoelen in verband met het ingewikkelde buizenstelsel naar de put. We hadden er twee oude prullenbakjes staan, maar de badkamer was wel toe aan een nieuwe make-over. Bij het warenhuis vlakbij was het prima slagen voor alle accessoires en wat extra’s zoals een mooie badmat. Het oog wil ook wat.

Dan op naar de stort. Het was voor ons de eerste keer dat we naar de gemeentewerf gingen. Een heel toer. We hadden wat kleding en wat oud papier, maar het leek alsof we met hoog gekwalificeerd chemisch afval op de stoep stonden. De auto mocht naar binnen, er stonden een aantal containers op een rij, de openingen aan de achterkant. Er werd wat opgeschreven. Toen loodste hij ons, tussen de containers door, naar de plaats van bestemming. Noteerde het nummerbord, vroeg om het paspoort van Lief, die hem zijn lakcsim-kaart liet zien en hem het woonadres meldde. Hij wapperde met zijn papieren, haalde de pen weer van achter zijn oor en krabbelde een aantal dingen op toen hij het halve zakje kleding en de mappen zag. Vervolgens moest de kleding bij het grove vuil en de papieren bij een bak met gemengd afval. Scheiden lukt niet al te best, was onze conclusie. Daarna werden we al zigzaggend weer naar buiten geloodst. We lachten in ons vuistje en snapten waarom alles vooral veel tijd in beslag nam. Iets snel halen of brengen is er niet bij.

Het zelf samengestelde zeepje is goed gelukt in een siliconen hartje. Met een nieuw schoteltje eronder is het een plaatje voor in de badkamer. Ik zal nooit meer restjes zeep weggooien.

Vannacht had ik teveel om te overpeinzen, dus ging Klaas Vaak mijn huisje voorbij. Nog één nachtje slapen en dan zijn ze er. Ze pakken vanavond om acht uur de trein in Utrecht en zijn als het goed is, morgen om half vijf in Pécs. Dan is ons nieuwe bed in elkaar geknutseld en zijn we klaar voor de ontvangst. Het belooft prachtig weer te worden. Heerlijk vooruitzicht.