De blauwe regen wint meestal

Het was een dag van pure huisvlijt. Dat zat weliswaar niet in de planning, maar gebeurde toch. Oude tijden herleven met de magie van deze nieuwe oven praktisch op ooghoogte. Op de eerste plaats was het brooddeeg aan de beurt met weer een ander recept om uit te proberen, net zolang tot ik de beste gevonden heb en van lieverlee viel er nog meer te bakken.

Vanmorgen bij het ontbijt zaten we ineens zonder crackers en was het supermarktbrood beschimmeld omdat we al die tijd ons zuurdesembrood hadden gegeten. Dan komt er zo’n zacht stemmetje voorbij ,ergens in het achterhoofd, en vraagt zich peinzend af of de crackers ook zelf te bakken zijn. Natuurlijk. Recepten te over. Altijd leuk zo’n ingeving. Makkelijk recept, eigenlijk bloem, zout, olie en water, kneden en uitrollen maar. Tussen twee bakpapieren in, wel handig.

Natuurlijk ging ik voor een ronde versie die je met een glas kon uitsteken en daarna ovalen. Weer eens wat anders dan de rechthoeken. Sesamzaad had ik nog en dat ging erover. Met een hete oven kon ik net zo goed de spinazie/feta-bladerdeeg erachter aan bakken, was de gedachte. Twee kant en klare vellen uit de super. Op het ene vel de vulling, het andere erover heen, rondjes steken en afbakken. Een kind kan de was doen.

Tussendoor plukte ik nog wat vlierbloesem, want gisteren had ik de stukken groene steel eraan laten zitten en dat schijnt een bittere bijsmaak te geven. Wie zich brandt moet op de blaren zitten. Dus niet gedraald en weg ermee. De nieuwe bloemetjes knipte ik zorgvuldiger. Onder water zetten en weer 24 uur wachten. Het lukte allemaal wonderwel, maar bij elkaar vergde het toch noeste arbeid. Mijn work-outs zijn gedaan voor vandaag.

Vanmorgen vroeg wandelde ik naar Lief op het achterland toe en samen wandelden we, al monsterend, weer terug. Bij het stapeltje dakpannen aan de kant van het terras zagen we twee hagedisjes lekker zonnen. Dat heerlijke warme bad zorgde voor dichtgeknepen oogjes en een lome tred. Ze hadden in ieder geval geen zin om onder te duiken. Ook de merels zijn flink in de weer met elkaar, en het zijn nogal wat paartjes. Het kroost houdt ze goed bezig. De oudjes vliegen nijver heen en weer. Een wonder is het dat ze met vette wormen in hun bek toch de mooiste klanken te berde kunnen brengen. Bij ons zou het linea recta uit de mond vallen.

Aan de overkant zijn ze een dak aan het vervangen. Dat gaat nog met kalme tred en omzichtige bewegingen. Eerst de dakpannen er allemaal af, dan isoleren, latten erop en daarna komen de pannen. Vier mannen zijn er aan bezig. Het werkt gestaag door. Ze beginnen rond een uur of zeven en stoppen rond een uur of drie. Eigenlijk zie je nu pas wat een eindeloze zolders het zijn, daar onder die pannen. Soms laat men het oude huis verkrotten en bouwen dan het nieuwe huis ernaast. Ook kan het gebeuren dat er in het dorp zo’n ruïne jaren blijft staan. Natuur en wind hebben vrij spel. Vaak spelen daar klimop en blauwe regen hun wedstrijd wie het hoogst en het verst kan klimmen door de afbrokkelende sponningen en open deuren. De blauwe regen wint meestal.