Moederdag kan beginnen

Het was al de hele week moederweek en het heeft me heel goed gedaan. Het verzacht de tijd dat we niet bij elkaar zijn. Iedere ochtend word ik wakker met een groet aan de kinderen, schone kinderen en kleinkinderen. Ze staan op het buffet in hun fotolijstjes en kijken vrolijk, schalks of ingetogen naar me. Rijkdom ten top. Ook het verleden kijkt mee. Daar waar moeder nog moederen was.

Gisteren zaten we ineens zonder stroom. Ik had gedouched en de wasmachine stond aan. Toen ik daarna de waterkoker aanzette, viel de stroom uit. Lief controleerde de stoppen waarvoor je op een ladder moet, omdat ze net onder het plafond zitten en de groepenkast is buiten. Maar hij kon niets vreemds ontdekken. Dan maar een appje naar vriendlief en die was nog aan het werk. Geduld is een schone zaak.

In de ochtend, ik zat op het terras te schrijven en Lief was de Citadel aan het opschonen, hoorden we een luid en duidelijk ‘Jó Napot, Jó Napot, gevolgd door een hard geklop op de deur. ‘Jövök, jövök’ riep Lief . Het was een vrouw uit de straat die wel eens meer aan de deur kwam. Ze had de advertentie gelezen en wilde de koelkast en het gasfornuis zien. Wat fijn. We hadden de apparaten op het terras gezet, zodat te zien was dat een en ander nog volop werkte. Ze had wel een grote keuken, maar alles was oud. Of de kast er ook bij hoorde. Haha. Nee, die niet. En of ‘Jozie’ kon helpen. Dat gingen we ook niet doen. Ze was hooglijk verbaasd dat het gratis was en wilde persé iets aan ons geven. Er zou een man komen met een aanhangertje om het a.s. dinsdag op te komen halen. Het beantwoordde precies aan onze wens om de keukenapparatuur weg te geven aan iemand die het hard nodig had. Geen handelaren of opkopers.

Een mooi begin van de dag. Lief ging verder en ik liep naar de Datsja om te schilderen. De opzet van de dag ervoor was geslaagd. Niet denken, maar voelen. Het nieuwe mantra. Wonderwel had het opruimen en dit voornemen ervoor gezorgd dat een en ander weer op de rail stond. Af en toe maakte ik een rondje naar het randbos en zoals altijd had de natuur op sluipersvoeten haar eigen schoonheden voor moederdag klaar.

De prachtige wilde salie veerde op, hier en daar een toef kruisbladwalstro en veel jonge morellen en kriekenboompjes aan de rand. Bij de oude appel en perenboom was er ineens die golf van bloeiende wilde roos op de zonkant, de schaduwkant hield haar knoppen nog even dicht. Aan elke vruchtboom glommen de kers of pruimpjes je tegemoet. De vijg maakte meters. De vogels maken er dankbaar gebruik van. In de vroege ochtend vooral de wielewalen, de merel en de lijster voornamelijk de hele dag, even als de zwartkop en de groenling. De putter houdt verblijf in de acacia’s, viel me in de vroege avond op. Mussen zijn er altijd. De nachtegaal heeft het bos van twee huizen verder uitverkoren, ben ik bang.

Na het eten kwam onze lieve vriend toch nog even langs om naar de stroomvoorziening te kijken en legde uit dat boiler, wasmachine en waterkoker teveel van het goede was als de boiler niet op boilerstroom stond. Terwijl de twee mannen daar aan sleutelden, kneedde ik het brooddeeg voor het zuurdesembroodje van deze dag. De afgelopen nacht heeft het deeg in de koelkast gestaan. Ik ben benieuwd of dat ook lukt. Het vrouwtje kwam nog even terug om te overleggen of het ook zondag, vandaag dus, opgehaald kon worden en of het vrachtautootje dan het terrein op mocht rijden. Een stukje wel, om de klaprozen nog in bloei te zien komen.

‘Vanmiddag’, is de nieuwe planning. Nu eerst douchen, de was en het brood. En dan contact met het thuisfront. Moederdag kan beginnen.