En keert de rust weer

Er was een opvallend verschil tussen het rijden in Duitsland en Oostenrijk en het rijden in Hongarije. In het laatste stuk van de reis hoorde ik achter elkaar, tik, smash, tok, baf en zat mijn ruit binnen de kortste keren onder de arme insecten die de snelheid van Agaath haar voorruit niet meer hadden weten te ontwijken. Insecten op het raam. Ergens doemde uit de diepte de voorruit op van de Daf 33, toen nog zonder naam. Ze was van mijn moeder en mij en ik reed er dagelijks mee naar Amersfoort. Na zo’n ritje zat de voorruit, toen nog, eveneens vol gesneefde insecten. In het Holland van heden ten dage blijft de voorruit praktisch leeg. Dat zegt genoeg.

Het ‘leren is leuk’ koffertje is leeg, daar zaten alle medicijnen en de tekenspullen in en de hotelkoffer is ook uitgepakt. Nu moet de grote koffer nog. Lief was weer blij met zijn zeiljack. De vilten bloemetjes, die ik samen met beide dochters, gemaakt heb, staan op een voorlopige plek achter de foto’s van het thuisfront. De nieuwe douchekraan werkt als een tierelier. Alleen heeft de lekkende kraan daar aan vooraf de tegels niet ongeschonden achtergelaten. Ik moet er nog iets op verzinnen. Van lieverlee schuif ik wat dingen op een logische plek. Nu staan alle grote apparaten die Lief bij de verwarmingsketel had ontdekt in de laden van de keuken. Daar zal ik een andere modus voor moeten vinden, want het neemt teveel plek in, terwijl je ze sporadisch gebruikt.

In de woonkamer ligt ook van alles. Er staan ook wat herontdekte kleinoden die een prachtige plek verlangen. De vleugel is bedekt met antieke Hongaarse elpees, die we eigenlijk zouden moeten draaien om de winst van Magyar en zijn partij te vieren. Ik denk niet dat we ooit, bij zo’n cruciale uitslag, gelukkiger zijn geweest en met ons een groot deel van de Hongaren zelf. We kunnen weer vrijuit ademen en blij zijn, dat de Hoff in dit land staat. Het is niet langer pro-Russisch en anti-Europees.

Gisteren wilden we eerst wat proviand inslaan in Szigetvar. Lief houdt een slag om de arm om de kleine Kisbolt (het winkeltje) van het dorp te blijven sponsoren. Ze mag niet weer verdwijnen. Volkorenmeel om met de desem te beginnen was in de Lidl niet te verkrijgen, maar daar vast wel. Ik ben benieuwd. Zelf zuurdesem maken is niet moeilijk. Je moet wel vijf dagen lang consequent je desem bij vullen met dezelfde hoeveelheden water en tarwemeel. Als dat lukt kan ik gaan bakken.

De basisvoorraad is aangeschaft. Even een rib uit het lijf, maar dan kan je een hele tijd vooruit. Voordat we ons daar op toelegden, moest er getankt worden. En was er eindelijk tijd om de Mosogat, de autowasplaats, uit te proberen. Het bleek volledig gelijk te zijn aan de Hollandse versie alleen wat verouderd en de deuren gingen niet meer dicht. Dat maakte niets uit. Agaath spetterde heerlijk onder deze broodnodige wasbeurt en kwam glimmend en in haar nopjes er onderuit. Gelukt.

Het koken op inductie was daarna het tweede nieuwigheidje. Maar het wees zich vanzelf eigenlijk. Wat is iets snel aan de kook en wat valt er goed te temperen. De nieuwe pannen doen het voortreffelijk. Een snelle hap voor de eerste keer, een geïmproviseerde vegetarische bami. Goed gelukt en smaakvol, vertelde Lief, die ook nog wat eetbaar struweel uit de Hoff voor zichzelf erbij had genomen.

De dromen vannacht gingen voornamelijk over keukens in allerlei staten. Waarschijnlijk moeten we het er gematigder over hebben en gewoon gaan doen. Dan spookt het daar boven minder en keert de rust weer.