Geluk in alle toonaarden

Zoonlief had de auto meegenomen naar zijn werk in Amersfoort. Het was donderdag en ik had de tijd volledig aan mezelf, dacht ik. Rond half elf een appje van de oudste. Baby had verstoppertje gespeeld ‘s nachts en ze wilden graag bevestigd zien dat alles daarbinnen nog senang was. Naar de arts en toch even een EEG en Echo, een controle voor de zekerheid. ‘Of ik dochterlief op kon halen van school’. Daar kwam het probleem van deze ‘autoloze’ donderdag opdoemen, maar zoonlief is niet voor één gat te vangen, dus brachten ze de auto van schone dochter naar mij. De sleutels van auto en huis door de brievenbus en zij richting ziekenhuis en ik in die grote VW rond half drie naar school.

Van tevoren had ik kaasstengels, aardbeien, maisbrood en drinkyoghurt gehaald. Oma’s verwenuurtje. Ik had toestemming van pa en ma gekregen om haar even bij te laten komen met een half uurtje Ipad. Ach ja, kleintjes worden groot en even groot zijn hun wensen. Een belletje. Het ging wat langer duren. Dus bracht ik haar naar haar dansles en wat scherts mijn verbazing toen ik daar de juf zag. Het was een van mijn lieve schatten van mijn onderbouwgroep, die altijd al, van jongsaf aan, de dansante kant op was gegaan. Haar vader en zijn broer zaten al bij ons op school, en daarna de volgende generatie. Hoe trots kan je zijn, als je de kleine parmantige pork van toen, nu al even gedecideerd de leiding ziet nemen over een klein groepje meisjes. Gekoesterde herinnering.

Zoonlief bracht me thuis en daar zag ik dat Lief alweer een foto van een stukje van het aanrecht en de kookplaat had gestuurd. Morgen komt de rest, beloofde hij vanmorgen, want de spoelbak moet er nog in verwerkt worden, maar het bovenblad van het aanrecht kleurt prachtig bij de oude tegeltjes.

Vandaag hebben de dochters en ik afgesproken bij de Hortus Botanicus in de stad. Eindelijk. Ik verlang naar de Lente, de warmte en al het mooie uitbottende geboomte, de oudste Ginkgo van ons land, de daslook, de sneeuwklokjes, de reusachtige dennen met hun indrukwekkende basten, de moerasplanten, de vijver met haar levende have, een palet van belofte en leven.

In het nummer Psychologie zijn drie stellen aan het woord, die allemaal getrouwd zijn geweest, uit elkaar zijn gegaan en later(soms na heel korte tijd) weer opnieuw een relatie zijn aangegaan. Dat trok mijn aandacht omdat ik zelf een ervaringsdeskundige ben in het opnieuw een verbondenheid aangaan met je oude liefde. Iets wat opvalt bij alle drie is dat de discussies die ze nu voeren, niet meer zoals vroeger het welles-nietes verhaal is, maar dat er veel meer goed geluisterd wordt naar de ander. Wat ook de eerdere relatie kenmerkt is vaak al een stevige emotionele band en gehechtheid. Na hernieuwde kennismaking worden die elementen weer opgeroepen, krachtiger dan voorheen en de herkenning van het ‘zonder woorden elkaar begrijpen’ zorgt ervoor dat het voelt als thuiskomen. Het is een veilig, vertrouwd en geborgen gevoel, vooral als die eerste relatie stukgelopen is op uit elkaar groeien door omstandigheden. In ons geval voornamelijk studie en exploratiedrift.

Het blijft bijzonder omdat je elkaar aanvoelt in bepaalde omstandigheden, je weet wat de ander denkt, voelt wat hij voelt en je kent elkaar door en door. Er ligt geen ruzie aan ten grondslag, dat scheelt. In de tijd dat hij daar is en ik hier, tilt het de tijden dat we samen kunnen zijn naar een hoger niveau. Geluk in alle toonaarden.