Zoveel zielen, zoveel meningen

De beste man kwam rond een uur of drie met twee dozen pannen, waarvan een te zwaar, vier trappen omhoog gesjouwd. ‘Heb je geen fooitje voor de beste man’, vroeg ik zoonlief. ‘Mam, het is zijn werk.’ Ik dacht, ‘dat weet ik wel maar toch.’ Vier trappen op met een zwaar pak, dan voel ik vooral mijn bezwaarde gemoed.

Straks moet ik even in de benen en gaan ruimen, want de boekenbabbel is vanavond hier. Dat betekent buiten het stofvrij maken, ook wat lekkere borrelhapjes in huis met een wijntje erbij.

Ik kwam gisteren een filmpje tegen van een staaltje aan wilgen vlechten. Ze maakte er een huis van met knusse kleden, kussens en matrassen. Heel gaaf. We hebben staken genoeg. Wie weet, moeten we eerst beginnen met een hut voor de kinderen. Ik ben net met Lief even virtueel ‘door de tuin gewandeld’. Ons bos tegenover de Datsja is een witte wolk van bloesem. Zo prachtig. Hij liep nog verder, maar ik smeekte hem terug te gaan, want het verlangen wordt zo groot. Ik zou er zo graag willen zijn. Nog even geduld want de kleine laat nog op zich wachten.

Gisteren tegen een uur of zes ‘s avonds waren er prachtige luchten te aanschouwen, dan bof ik met mijn bovenwoning. Het is een en al genieten van wat ons voor niets gegeven is. Fantastisch.

De biografie van Renate Dorrestein is boeiend om te lezen, ook omdat het leven zich in onze tijdsgeest afspeelt en alles zo herkenbaar is. ‘Als de dag van gisteren,’ bedacht ik me. We lopen weer door Utrecht samen, van de ene naar de andere tent en genieten van een vrijheid die mijn moeder nooit op die manier gekend zal hebben. De weekenden brachten we meestal bij vrienden door. Ik herinner me een groot feest van een paar dagen lang in Delft en een aantal weekenden op het groot Seminarie van Driebergen dat beheerd werd door een vriend van ons, die anti-kraak woonde en bij de rijkspolitie werkte. Daar kon ie ook niets aan doen, maar het was wel een mooie plek om samen te zijn. Vriendlief was dan vaak bij familie en we hadden het hele rijk alleen. Of er waren de weekenden bij Kassa-Bon, de bijnaam van een man die ons als groep vrienden een eiland verhuurde in Vinkeveen, waar we naar toe voeren met de BMer en vaak licht beneveld weer terug. Daar rockte het dan stevig op los. Die goeie ouwe tijd.

Later woonden we samen in Leiden en trokken er regelmatig met onze overzeese vrienden op uit, of speelden domino bij iemand op kamers en niet zelden mondde dat uit in een gezellige dansavond. Ja, er werd ook gestudeerd, maar tussen die broodnodige bedrijven door.

Die sfeer van toen vind ik terug in dit boek. Al was ik hooglijk verbaasd dat ze een tijd voor Panorama heeft gewerkt. In het hol van de leeuw als je het goed beschouwd. Nergens was er zo’n haantjes-bolwerk als daar. Zo zie je maar. Alles is niet wat het op het eerste oog lijkt. Vanavond gaan we het boek ‘Alles voor de Reis’ van Van Dis bespreken. Ik ben zeer benieuwd wat de bevindingen zijn. Het heeft aardig wat tongen los gemaakt. Zoveel zielen zoveel meningen.