Voor een avondje entertainment

Het had de hele dag gemiezerd en gestortregend maar tegen zessen scheen de zon. Dat kwam goed uit, want dat was het tijdstip dat ik Agaath in stelling bracht, kostbare benzine ging tanken en zoonlief ophaalde om naar Utrecht te rijden. Het is een zegen om daar de weg te kennen, al hadden ze stiekem alweer een weg wat omgelegd naar de Daalse tunnel toe. Dat was niet ver van de plek waar mijn moeder ooit het eerste levenslicht had gezien. (De Eerste Daalsedijk).

Niet veel later laveerde ik de auto de parkeergarage in en zoonlief wist precies waar daar de meeste lege plekken te vinden waren. Handig zo’n wegweter. De Pauwstraat lag er hemelsbreed achter, doorklieft door de Oude Gracht, mooi Utrecht op haar best, ware het niet dat er verbouwd werd aan de werven onder het Rembrandt-theater en de oude Augustinuskerk met de jaknikkende engel van vroeger. De andere kant van de gracht was de moeite waard om te vereeuwigen.

Dochterlief zat er al. Liefdevolle begroeting en een paar seconden later kwamen de de oudste dochter en broerlief binnen. Hartelijk welkom, grapjes over en weer, een tafel voor zes, maar de jongste had zich ziek gemeld. Schone dochter bevestigde voordat ik vertrok dat hij de mannengriep had en derhalve dood ging. Spijtig maar niets aan te doen. Het hele gezin bijna compleet.

De gerant kwam een kaarsje aansteken. Hij had bij ieder tafeltje een uitgebreide conversatie en toen het onze beurt was stak hij van wal, vriendelijk, humoristisch, ondeugend en hartelijk. Fijne binnenkomst. Zonder de kleinkinderen kon het gesprek al wat de diepte in, als de tweeling er niet iedere keer tussendoor dolde, iets wat altijd gebeurt als ze elkaar zien. Leeftijd speelt daarin geen rol.

Kennelijk was het de gewoonte de maaltijd naar ‘s lands wijs te gebruiken. Wat betreft het drinken viel de keuze op Honingwijn, Honingbier in hele leuke kleine flesjes, Mangobier in een halve kokosnoot, gewoon bier en een mangosap. Hij bezwoer ons met een olijk hoofd, dat in het bier en de wijn maar een procent alcohol zat, maar dat werd zo benadrukt, dat we dat met een korreltje zout namen. Door zijn aanstekelijke manier van het betrekken van de andere gasten bij dit vraagstuk werd het erg gemoedelijk en jolig.

Bij de maaltijd had hij het vegetarische aandeel vergeten en toch een bord voor vijf in het midden geplaatst met lam, kip, gehakt en Humus, Yoghurt, kikkererwten, komkommer en gefrituurde boerenkool(zonder worst haha). Hij herstelde de vergissing snel door er nog een extra vega bord bij te plaatsen. De sponzige pannenkoekjes, door zijn moeder gebakken, erbij. Het zag er heelijk uit en we lieten het ons dan ook goed smaken.

Er werden anekdotes opgehaald, herinneringen, gewoonten, het verleden kwam om de hoek kijken, de ouderrol van toen en nu. Eigenlijk ook met dezelfde gevoelens betreffende het opvoeden van het kroost, dezelfde vragen en weer verschillende oplossingen. Zo herkenbaar en fijn om uit te wisselen.

De gerant vroeg of we Nederlanders waren. Ja hoor, helemaal. ‘Haha’, lachte hij, ‘natuurlijk van oorsprong allemaal blond en nu geverfd.’ Het betalen werd nog een dingetje, want de computer was gecrashed. Dochterlief haalde baar geld op de Neude en ik betaalde en gaf hem een rijkelijke fooi als dispensatie voor de numerieke vergissing en voor zijn onderhoudende rol.

Het alcoholpercentage lag trouwens tussen de zes en tien procent. Geen man overboord. De volgende keer ga ik voor bananenbier, waar hij hoog van op gaf. Lief wil wel mee. Gewoon, voor een avondje entertainment.