Smullen geblazen voor ziel en zaligheid

In een interview met Anja Meulenbelt en Daan Borrel door Marja Pruis in de Groene Amsterdammer van deze week staat ergens dat Anja Meulenbelt ‘…Niet alleen maar van vroeger mag zijn’.

Dat snijdt hout. Zelf betrap ik er mijn gedachten wel eens op. Vroeger was…O nee, niet eerlijk. Toen waren de omstandigheden heel anders, waren er ook haken en ogen, moest er net als de dochters en zonen van nu een eigen weg gezocht worden. Iets wat met net zo veel vallen en opstaan gevonden werd, of niet natuurlijk. Ik ben, net als Anja, van de generatie dat onze moeders huisvrouw waren, sterker nog, dat ze hun baantjes geacht werden neer te leggen als ze gingen trouwen. Huishoudgeld krijgen per maand, al was het bij ons net iets anders dan bij Anja Meulenbelt. Volgens mij was het mijn vader die zakgeld kreeg en betaalde mijn moeder de rekeningen. In ieder geval was bijna al het loon van mijn vader nodig om het gezin van dertien personen te onderhouden en dan nog moest de laatste week op de pof.

Naast de leerpunten van vroeger mag ik graag vooruit kijken. Het zit een beetje in de aard van het beestje. Op school waren we bezig met te bedenken hoe we het Jenaplan-onderwijs konden blijven stimuleren. Samen met collega’s wilden we er steeds nieuwe prikkels aan toevoegen, zodat het een levendige gemeenschap zou blijven met oog voor meebewegen en meegroeien met de ontwikkelingen. Dat de grondbeginselen daarbij bleven staan, was buiten kijf omdat het een ijzersterk fundament was en niet zoals een nieuwkomer beweerde, een stoffig en ouderwets log apparaat. Dergelijke gedachten waren wel altijd voeding om bewust te blijven van waar we mee bezig waren. Zo werd ervaringsgericht werken omarmd en Reggio als belangrijke inspiratiebron. De geest open houden voor alles wat meerwaarde kan zijn.

In mijn gezinsleven heb ik het geluk gehad een man te treffen die mee zorgde en hielp met huishoudelijke taken. Daar moest wel het een en ander bewust voor worden gemaakt. Als je beiden werkt, vergt dat het nodige van beiden. Wat ik daarbij moest afleren was mijn oordeel over hoe dat plaats moest vinden, namelijk volgens mijn normen. Dat was een dingetje. Het heeft even geduurd, maar een tijd lang is de vader van de kinderen daadwerkelijk ook huisman geweest, liefdevol, zonder scrupules en tot ieders tevredenheid.

Ook bij de kinderen zie ik een gedeelde taakverdeling ontstaan, waarbij het de een makkelijker afgaat dan de ander, maar over het algemeen bestieren ze gezamenlijk het huishouden. Wat zeker aanwezig is, is de goede wil en de bespreekbaarheid. Beide zijn belangrijke elementen. Dat de algemene opinie aan verandering onderhevig is, komt in het artikel ruim aan bod en niet altijd op een wenselijke wijze.

Gisteren haalde ik de auto op bij de garage. Twee voorbanden vervangen en een aantal vloeistoffen vervangen of aangevuld. Kortom, ze was weer als nieuw. De nummerplaat voor was er vanaf gevallen en dat hadden ze pas door toen ik de auto op kwam halen. Ze hadden haar namelijk door de wasstraat heen gehaald. Een oplettende medewerker zag het gelukkig. In een oogwenk zat het plaatje op haar plek. En door…Zonder zorgen. Altijd een fijn gevoel.

Vanavond gaan we met ons gezin, alleen de kinderen, uit eten bij de Ethiopiër, het zal bijzonder zijn, zo met elkaar. Een mooi initiatief van de kinderen zelf. Aan het eten zal het niet liggen, want uit ervaring ken ik de heerlijke keuken. Smullen geblazen voor ziel en zaligheid.