Een veren-vogelparadijs

Er lag gisteren een piepklein donzig wit veertje op de galerij en ik dacht aan mijn nichtje, die een teken van mijn moeder daarin zag. Een van de schrijfopdrachten was: ‘Alles wat je weet over veren’.

Woorden kussen beelden wakker en in dit geval staat een plaatje van een sprookje van lang geleden in mijn geheugen gegrift. In mijn grote dikke Grimm staat het verhaal van de zes zwanen. Een prinses die aan het breien was, zes jaren lang, en de broers, prinsen die betoverd waren als zwanen, die bij tijd en wijle op bezoek kwamen, naar elkaar bliezen zodat de veren in het rond dwarrelden en voor een korte tijd terug veranderden in prinsen. Als ze de betovering wilde verbreken moest de prinses zes hemden breien van sterrenbloemen in zes jaar tijd, waarin ze niet mocht spreken en lachen. Ze kreeg er zes af op de mouw van een van de broers na. De zwanen veranderden in prinsen en een van de prinsen hield een grote witte zwanenvleugel als arm er aan over. Een adembenemend sprookje die de fantasie volop leven inblies. 

Grote veren zijn om mee te kriebelen. Om over je etsplaat in het zuurbad te strijken. Om sierlijke letters mee te schrijven en te zweren dat je een scribent was uit de middeleeuwen. Op school konden we er mee verven, als je ze in de ecoline doopte. Daar had je grote sterke veren voor nodig met een stevige schacht en van een kloek formaat van ganzen of raven. De klerk had een ganzenveer, die hij in een inktpotje doopte om belangrijke informatie vast te leggen. Of je bent de grijze tovenaar met lange baard, die de veer in een potje sterrenstof doopt om de dingen naar je hand te zetten.

Het andere sprookje is zwaan-kleef-aan, waarbij domoor een gans vindt met gouden veren, iedereen die een veer wil pakken kleeft vast aan de stoet. Hij maakt er de prinses mee aan het lachen en trouwt met haar. 

Veren zijn dus niet alleen om te vliegen. maar ook om er sprookjes mee te verzinnen. Veren brengen geluk. Mijn nichtje, het tweede kind van mijn tweede broer, zag steeds een kleine witte donsveer en was ervan overtuigd dat het mijn moeder, haar oma, was, die een groet kwam brengen. 

Uit mijn vroege jeugd stamt de Vierverenval, mooie waterval, het poppentheater op televisie  met Tex Tucker die vier veren op zijn hoed had, waardoor zijn hond en paard konden spreken en de pistolen zonder ze aan te raken af konden gaan als hij zijn armen omhoog hield. Veren als magie. 

Zo is Corvus altijd dichtbij gebleven. Eucalypta en haar krassende kraai, Krakras, de zwarte raven uit ‘Meester van de Zwarte Molen’ van Ottfried Preussler, een raaf is ook de hoofdpersoon uit het boek van Max Porter: ‘Verdriet is een Ding met Veren’. De raaf uit de televisieserie ‘Huize Annubis’.

Witte duiven en zwarte raven spreken de verbeelding aan. Verkleed als Chinese las ik ooit het sprookje: De Chinese Nachtegaal voor met behulp van een Japanse kamishibai. Met behulp van een antiek vogelkooitje en een zingend vogeltje erin, en Chinese achtergrondmuziek was het voldoende om de luisteraars ademloos te laten zijn en ze betoverd achter te laten. 

Als kind zongen we bij de kabouters: ‘De machtigste koning van storm en van wind is de arend, geweldig en groot, de vogels, ze beven en sidderen van angst voor zijn snavel en klauwende poot’. Maar dat lied vonden we vooral heerlijk om de tweestemmigheid en de melodie, die net zo krachtig was als de arend zelf. Heel anders dan de koekoek, die even zo vrolijk ons in elk bos tegemoet zong. Iedere vogel die we horen of die we zien brengt ons steeds weer in verrukking en vooral hier, in Hongarije, waar alle soorten nog rondvliegen is het helemaal een veren-vogelparadijs