Die bewaren we voor later

Wie wat bewaart, die heeft wat. Bijna Cruijffiaans zou je kunnen zeggen. Want als je wat bewaart, hou je het vast. Maar goed. Een van die orakelende spreekwoorden van bij ons thuis, waar letten op de centen een gewoonte was. Alles wat je bewaart kan nog eens van pas komen. Met het ouder worden kom je er achter dat dat nu juist niet altijd het geval is en kan de grote opruimactie beginnen. Boeken waar geen belangstelling meer voor is, oude babykleertjes die je aan de straatstenen niet meer kwijt kan, schoolschriften en andere parafernalia van algemene aard, kaarten en lieve brieven ter gelegenheid van je afscheid op je werk. Foto’s maken en weg ermee en op een gegeven moment zelfs de foto’s nog beter schiften zijn leuke klussen, nu vulling van de tijd een keuze is.

Sommige boeken die ik van mijn moeder erfde, kon ik niet weg doen. Zo herontdekte ik de serie Verkade albums in de kast. De nieuwe biografie die we uitkozen, is: Meester in het Paradijs-Jac.P.Thijsse en het Landschap van biograaf Dik van der Meulen. De schrijver noemt het een dubbelbiografie. Zowel van de man als de ontwikkelingen van het landschap.

De rijkdom van dit werk zit hem niet alleen in de fijne manier waarop alles beschreven is, maar ook in de herwaardering van Jac.P.Thijsse. Eigenlijk heb ik de boeken alleen maar bewaard uit eerbied voor de verzameldrift van mijn moeder, die er kennelijk wel heel veel waardering voor had en er vermoedelijk ook veel kennis heeft uitgehaald. Nu werd er verwezen naar citaten in bijvoorbeeld ‘De groote Rivieren’, en ‘De Bloemen In Onze tuin’ en ook veelvuldig naar ‘Waar wij Wonen’. Wat schreef hij beeldend en liefdevol over alles wat bloeide en groeide. Wat goed dat er mensen zijn als Dik van der Meulen die hem weer uit de vergetelheid heeft getrokken. Voor iedereen die van wandelen, historisch erfgoed van het landschap en de natuur houdt een dikke aanrader. Als je wilt kan je met hem mee door de gebieden lopen die meer dan de moeite waard zijn, ook al is er door de ontwikkeling veel verdwenen. Omdat we door de ogen van Thijsse mogen kijken, herken je de rijkdom, die tegenwoordig gelukkig weer wordt nagestreefd.

Er waren nog een paar ontbrekende delen en zomer, winter, lente en herfst kon ik via de boekenbalie aanschaffen. Texel zal ik op Texel proberen te krijgen. Daar gaan we overmorgen naar toe. Ook in de biografie staat een heel hoofdstuk over Texel. Leuk om aan Lief voor te lezen als we daar zijn.

Mijn moeder had ook Verkadealbums van andere schrijvers: Portielje, Kuylman en nog wat van die, mij onbekende, schrijvers. Maarten van Rossum merkte in een artikel online op, dat het gekoesterde oude papier was bezaaid met de bruine vlekken als van een oude man. Alleen dat beeld al. Maar het verlangen dat hij heeft naar een wereld, zoals het te zien is op de vele plaatjes in de albums, zonder verkeer, alleen die kalme meanderende rivieren en de wuivende oevers, roept ook bij mij een zelfde verlangen op.

Ik wist niets van de Pietersberg af, alhoewel ik er geweest ben, maar alleen al het eerste hoofdstuk is boeiend en daarin ontdek je hoe de mens het belang van moeder aarde op alle fronten heeft onderschat en genegeerd uit hoofde van de industrie. Dat het weer een hele nieuwe flora en fauna opleverde en de komst van de Oehoe en de vleermuis, door de afgravingen en gangen in de mergelgrotten was een bijzonder prettige bijkomstigheid. Een geluk bij een ongeluk. Dat er ooit een mosasaurus is gevonden die de aanzet is geweest voor de theorieën van Darwin is weer een ander verhaal. Die bewaren we voor later.