Net wat nodig is

Het is grappig. Op de daken begint de sneeuw rond de schoorstenen te smelten en dat wekt de indruk, dat de daken aan het instorten zijn. Optische illusie dus. Een mooi staaltje boerenbedrog van de natuur. Een kauwtje speelt ton-sur-ton met de zwarte warmteplekken en blijft een poos op de uitkijk zitten op de nog witte nok van het dak.

De rug blijft opspelen, een verrekte pees denkt Lief als ik exact de precieze plek weet aan te wijzen. Dat kan weken duren en iedere vorm van stilzitten is een aanslag op het begin van het lopen. Tijdens het stofzuigen afgelopen zondag had ik geen last. Veel bewegen is het devies.

Zoonlief bedankte me later voor het dagje met de kleine Njong en ik op mijn beurt bedankte hem voor het uitlenen van zijn zoon. Zo voelt het dus, als je er geen vaste oppasdag van maakt, dan blijft het iedere keer weer een cadeautje. Hij had het zelf ook heel leuk gevonden. Fijn om te horen.

Een briefschrijver klaagt in de Groene van deze week erover dat hij het gevoel heeft als oudere naar de marge te worden geschoven. Hij zegt zuinig te zijn op zijn dierbaren maar vindt tegelijk dat die het -in zijn ogen zonder geldige reden- juist laten afweten. Hulp aan anderen noemt hij eenrichtingsverkeer. Het antwoord van de filosoof en psycholoog Arthur Eaton is helder. Vrij vertaald: Hij vindt het juist goed dat we wat meer in de marge toeven en dat we op die manier tijd en gelegenheid hebben om naar binnen af te dwalen en te ontdekken wat daar nog voor onontgonnen terrein ligt. Zo ervaar ik het ook. Het is toch heerlijk om het licht te mogen laten schijnen op de volheid van het leven zonder zelf het middelpunt te zijn. Zo komen er vanzelf nieuwe en andere dingen op je pad.

Met de groep van de kleuterkweek is er spontaan een reünie georganiseerd. Binnen een mum van tijd hadden we enthousiaste reacties van mensen in de appgroep en door de voortvarendheid van een van ons is de datum en de locatie rond. Ik hou ervan, dergelijke snelle beslissingen. Niet te lang dralen maar doen. Ook heb ik met drie anderen een kleine delegatie die elkaar al sedert een aantal jaren eens per jaar zien en er staat in januari ons opnieuw een gezellige dag te wachten. Bij deze vier zit vriendinlief die een boek heeft geschreven en in eigen beheer heeft uitgegeven.

Ik las het in een adem uit. Ze geeft daarin haar spirituele reis weer. Niet alleen vanaf het moment dat ze zich er in ging verdiepen, maar ook alle voorvallen van ver daarvoor. Haar eigen ervaringen die verder reiken dan de grenzen van dit aardse bestaan en ik bewonder haar daar ten zeerste om. Ze staat met beide benen op de grond maar heeft kennelijk een gave die haar de verdieping geeft om het leven en de dood vanuit de hele ziel en zaligheid en de kosmos te doorvoelen en weet er naar te handelen. Intens en heel bijzonder. Het viel voor mij samen met de dood van mijn zwager en hoe dat door Lief werd beleefd, daar in Nagypeterd, ver weg van de stofmantel die wij hier aan het begraven waren. Er vielen opnieuw wat gebeurtenissen op de juiste plek. Het roept verstilling op en mijmering. Nu de schoonheid buiten wegsmelt, letterlijk als sneeuw voor de zon, en eens te meer de vergankelijkheid der dingen in alle eenvoud getoond wordt, is dat net wat nodig is.