Je zou haast denken van niet

De daken van de schuren aan de overkant zijn volgelopen met regenwater en spiegelen de huizen erachter. Het geeft een wonderschoon vertoon van nieuw perspectief. Kunst ligt op straat, in dit geval op de daken.

Gisteren reed ik naar huis middenin de enorme wolkbreuk die los was gebarsten en door de hevigheid liepen de straatgoten overvol, wat met regelmaat een waterballet opleverde als er een auto doorheen reed. Wee de voetganger, zo hij in de buurt was. Een zegen voor de tuin, was de onmiddellijke gedachte.

Lief belde in de ochtend. Zo fijn om elkaar even te zien en het verlangen te sussen. Nog maar drie weken. Het komt al ras naderbij met al die afleiding.

Het ‘Grote-Mensen-Feestje’ van Dribbel, zijn eigen woordkeuze, was gisteren een feit. Hij had zich er al dagen op zitten verkneukelen. Dochterlief had wijselijk alleen onze familie uitgenodigd en dat was al ruim voldoende voor een kamer vol. De rakkertjes waren opgehaald door de andere dochter en zouden weer terug gebracht worden door schone zoon. Zo hoort het ook. Het reiken van extra handen in geval van nood is een vanzelfsprekendheid.

Kinderstemmen vulden de ruimte en probeerden boven elkaar uit te komen. Dribbel ontving zijn cadeau met een enthousiaste oerkreet. Het was een microscoop met bijbehorende geprepareerde plaatjes en voor de vakantie een surfplank. Natuurlijk hadden we bij de ouders geïnformeerd wat er op het wensenlijstje stond en voor deze Ranger van het Wereldnatuurfonds was de begeerde microscoop hartewens nummer één geweest. Geen mooier gezicht dan een verrast en blij kinderkoppie. Met het gezin leggen we altijd hutje bij mutje en geven dan één groot cadeau aan de jarige.

Er waren feestelijke taarten met kwark, chocola of appel/kruimel, lekkere hapjes en drinken. Een vriend van de oudste was ook op bezoek en de kinderen vermaakten zich opperbest met een nieuw spel dat hij had meegenomen. Dochterlief vertelde me dat ik het boek Krekel dubbel had beloofd uit te lenen. Oeps. De tijd speelt een rol of de drukte. Als ik het vergeten ben komt het door het volle hoofd. De oudste zoon kwam ook met de kleine Njong. Even later zat iedereen om de keukentafel en ik alleen in de woonkamer, omdat er een oogje in het zeil gehouden moest worden bij het spel van de drie. Op mijn verzoek zette het gesprek zich voort waar ik bij was. Gelukkig, want het was een soort evaluatie van het grote feest. Parkeerplaatsen, aggregaten, voldoende groepen voor de stroom, eetkraampjes en de locatie. Er waren leerpunten opgeslagen in het draaiboek voor een eventuele herhaling van het festijn volgend jaar.

Ondertussen speelden de kleintjes zoet met alles wat voor handen was en kreeg de jongste de schommelstoel in het vizier die ze op alle fronten uitprobeerde en ze ontdekte veel. Schommelen, klimmen, overstappen en de kussen erop gooien, alles pakte goed uit zolang ik de stoel maar stevig op zijn plek hield. Dribbel had een schoenendoos vol met overtollig spul uit zijn speelgoedvoorraad om te verkopen voor de baby-schildpadjes. Alles was per stuk 6 euro. De kleine ondernemer aan bod. Ze mochten op mijn verzoek iets uitkiezen. Dochterlief zou een tikkie sturen.

Voor de eventuele hongerige magen waren er twee soorten pastasalade met brood en flatbrood en hapjes. Zo met alle kinderen om de dis is het vooral de bewustwording van een rijk en welvarend leven op alle fronten. Fijn voor het kroost, maar wat zou ik het graag iedereen gunnen, zo’n onbezorgd en vrij bestaan zonder beknotting van wie dan ook. Zijn politici ooit kind geweest en zich daar nog bewust van? Je zou haast denken van niet.