Wel de lusten, niet de lasten

De schijn-van-controle-knop. Vast zitten in eigen aannames, er heilig van overtuigd zijn dat het zo is. Tot er scheurtjes in komen en het niet helemaal waterdicht blijkt te zijn. Dat is wat Annemiek Schrijver in de overpeinzing van de verwondering ons meegeeft. Daar eens over na te denken. Ik begrijp wat ze bedoelt.

Vooral bij veranderingen die op je pad komen. Je wilt eigenlijk nog de vermeende romantiek van het oude behouden, maar nieuwe ontwikkelingen hebben aangetoond dat die niet meer kunnen in een tijd als deze, waarbij allerlei misstanden benoemd worden zoals het hoort te zijn. Namelijk als misstanden. Je kan niet langer iets onschuldig noemen als het dat niet meer is. Je eigen tolerantie, geschoeid op eerlijke ideeën, dienen toch bijgesteld te worden, omdat er van je gevraagd wordt bewust in het leven te staan. Ik heb veel gewoonten, die vroeger doodnormaal waren, af moeten zweren, omdat het echt niet meer kan.

Wat maakt het moeilijk om te veranderen. Bij alles wat ik gedacht heb, meende ik van het goede uit te gaan. Er zat zogezegd geen greintje kwaad bij. Juist omdat alles wat nu als beledigend bestempeld wordt maar nooit als zodanig zo werd beschouwd door jou, vormt dat een extra obstakel. Eigenlijk een soort wolf in schaapskleren terwijl jij als lammetje heilig van zijn onschuld overtuigd was. Het is confronterend om over na te denken en tegelijkertijd ook mooi dat je de scheuren goed ziet. Weten dat het klopt. Een schijn-van-controle-knop veranderen of afzweren in het groeien naar een bewustwording van wat het werkelijk veroorzaakt.

Het is deze ochtend toepasselijk mistig buiten. Net zo mistig als je hoofd soms kan zijn en alles in een wattendeken lijkt te zijn gehuld. Fijn dat er toch nog wat heldere gedachten uit gefilterd kunnen worden, ook al is mijn hoofd niet alleen mistig, maar tevens snipverkouden en daardoor er eigenlijk niet meer toe in staat. Plezierig dat er andere vorsers zijn, die je wakker schudden. Ik hou van dit soort overpeinzingen. Juist omdat het wakker schudt.

Zoonlief maakt ons er op attent naar buiten te kijken en wat loopt er over de daken van de schuurtjes tegenover ons. Een gele kwikstaart. Heel bijzonder. Inderdaad zien we het beestje gaan met dezelfde voortvarende vlugheid van de kwikstaarten hier bij de plas naast de Lek. Afgemeten pasjes, schijnbaar ongestuurd, het staartje monter opwippend om zijn naam eer aan te doen.

Gisteren had ik, om het wattenhoofd wat te klaren, onbedaarlijke trek in Harira, die overheerlijke pittige soep met kikkererwten en linzen en een pepertje. De kalfsschenkel die er normaliter ingaat, verving ik door aubergine. Kurkuma, komijn en gember erbij en de verse groene selderij, peterselie en koriander. Het is een heerlijke hartversterker en een goed alternatief voor de befaamde kippensoep met foelie van mijn moeder.

Straks komt de oudste zoon langs met zijn kleine Njong en daarna gaan we naar zijn tweelingbroer in Amersfoort. Een gevulde dag maar alles in een trage tred. De voorbereidingen voor het kerstdiner met de hele familie volgende week zondag is in volle gang. Appjes over en weer wie wat haalt en wat maakt. We gaan kleine pizzaatjes ter plekke op tafel bekleden en bakken op een pizzarette. Ik had er nog nooit van gehoord. Die laatsten moeten overal geleend worden, maar het is bijna rond. We zijn benieuwd. Het samenzijn vindt plaats bij zoonlief die er volop de ruimte voor heeft. Zo is het helemaal feest voor ons en heel erg lief, want wel de lusten en niet de lasten.