Om te koesteren

De omslag van drukke bezigheden en het gonzen van de stad naar de serene rust van het bestaan met z’n tweeën heeft, zoals te doen gebruikelijk, een weerslag in het gemoed. Alsof Vermoeidheid haar kans schoon zag en door alle poriën, hoeken en gaten naar buiten stroomde. Terwijl Lief zijn balans haalde uit het snoeien van de takken was ik niet vooruit te branden. Dat duurde zo’n beetje de hele ochtend. Natuurlijk, studie, schrijven en een wasje draaien was nog op te brengen, maar alles leek stroperig te gaan. Tegen het middaguur kwam er wat lucht in gelukkig. Of tenminste ik weigerde nog langer in een stoel te blijven hangen. Lief bracht de nieuwe ezel naar de Datsja en ik wilde proberen om het wat vervormde hoofd van mijn object beter in model te krijgen.

Daarnaast draaiden de gedachten op volle toeren, omdat ik de courgette had zien liggen die Lief nog even had geoogst en die al behoorlijk uit de kluiten was gewassen. Dat moest vandaag verwerkt worden. Ik vond een heerlijk recept voor een Pasta Trapanese, maar daar had ik niet helemaal de juiste ingrediënten voor. Dan maar mijn eigen schwung eraan geven met de middelen die ik wel had. Een zelfgemaakte pesto behoorde ruim tot de mogelijkheden. Kleine trostomaatjes had ik niet, dat werden drie oude, een beetje vergeten, rimpelaars in stukjes en de geroosterde courgette werd bij gebrek aan wat er bij nodig was, een gebakken courgette die door de tomaat en pasta heen ging evenals de verse pesto. Basilicum in overvloed in de tuin, oude kaas(geen Parma helaas) en wat amandelen uit het notenzakje van Lief, volledig op de bonnefooi. Pasta pesto uit eigen keuken dus.

Maar eerst het atelier met een bezoek vereren. Alles maar eens een beetje ombouwen om plaats te maken voor de nieuwe ezel, die qua formaat heerlijk bescheiden bleek te zijn. Daarna wat gemijmer in de rieten stoel met uitzicht op het bos en Lief die de takkenril aan weerskanten aan het restaureren was en met de snoeischaar rond liep alsof het zijn penseel was waarmee hij vorm naar functie en functie naar vorm zette. Zijn eigen manier van fraaie kunst scheppen. We dronken thee op de veranda en alle vermoeidheid ebde weg.

Het pakje waar het boek in zat bevatte nog meer verrassingen. Lieve kaarten van dochterlief en co en kunstwerkjes van de filosoof (‘lieve oma, ik mis je heel erg’) en tante Pollewop. Het boekwerk ‘Monsieur le Coloriste, Jac. Van Looy, dubbeltalent’ van Marco Daane was enorm qua omvang. Tot mijn geruststelling waren er zo’n 150 bladzijden aan voetnoten, het namenregister en een dankwoord bij. De biografie kent 555 bladzijden. Dat is nog te doen. De omslag is een fragment van ‘De tuin’ het meest beroemde doek van van Looy en onderstreept de titel. Inderdaad, Monsieur le Coloriste.

Het werd gisteren toch nog ruim 25 graden en in het zonnetje uit de wind was het heerlijk toeven. Vandaag wordt het hooguit 19 graden, maar de zon schijnt uitbundig. Terwijl ik van het atelier naar het huis loop, geschaduwd door een oude vrouw in de tuin van de buurman, die haar nieuwsgierigheid niet kan bedwingen en steeds even stil staat om de situatie goed te aanschouwen, leunend op haar stok, valt me ineens de aanzet van een late pompoen op. Een fris geel bolletje, daarachter een groen gestreepte, nog kleiner. Wat leuk. Het wordt nog eens wat. Gelijk maar even een mandje basilicum plukken en dan aan de slag. Met een staafmixer is een heerlijke verse pesto zo gemaakt. Drie tenen knoflook, amandelen, olie, peper en zout en de oude kaas erin en mixen maar. Heerlijk door de spaghetti of linguine.

Als ik met de buit naar binnen loop, valt mijn oog op de zon achter de wolken die de fluweelboom met haar rode tooi luister bijzet. Die momenten dus, om te koesteren.