Het boek was binnen

We werden geacht tien uur in de morgen het appartement te verlaten, dus drentelden we de vroege ochtend door en stonden klokslag tien uur buiten. De dag ervoor hadden we al besloten lopend naar de synagoge te gaan en wat waren we achteraf blij met dat voornemen want al wandelend kwamen we onderweg nog veel meer mooie gebouwen tegen, die de moeite van het aanschouwen waard waren. Een ervan was de St. Stefanusbasiliek, een indrukwekkend gebouw met een koepel, waar soms ook concerten worden gegeven.

We liepen de drukke boulevard af en zagen meer restaurants en winkels dan in het Sent István Korut. Volgende keer weten we dat we beter moeten zoeken. Ondanks het vroege ochtenduur was het een drukte van belang. Dat we in de buurt kwamen van de grote Synagoge bemerkten we toen we steeds meer Orthodoxe Joden in groepen tegenkwamen, met keppeltjes op en lange krullen langs het gelaat. Het was er immens druk.

We stonden braaf in de rij om een kaartje te kopen tot er een agent naar ons toekwam en ons vertelde dat het kleine koffertje van ons niet naar binnen mocht en dat we dat in een of ander depot moesten opbergen. Omdat we al hadden geaarzeld vanwege de drukte was de keuze nu gauw genoeg gemaakt. We gingen op een bankje er tegenover zitten en observeerden het mooie gebouw zelf en alles wat er aan reuring rond de synagoge was. Er liepen veel agenten rond, die met vorsende blikken naar het aantal treuzelende toeristen keken.

Er gingen rugzakken naar binnen waar ons koffertje twee keer in kon, dus de logica ontging ons. Later vertelde dochterlief, toen ik haar aan de telefoon had, dat zij er met haar blote knieën, want in korte broek, ook niet in mocht. Ze had gelukkig een handdoek bij zich die ze er omheen droeg. Het zal een koddig gezicht zijn geweest en een tikje onhandig, stel ik me zo voor.

Met onze metro-ervaringen van de dag ervoor was het een peulenschilletje om de halte te zoeken die ons naar het andere station van Budapest zou brengen, maar eerst nog even goed de gevels aanschouwen van al die architectuur. Ik heb een foto met mooie afbeeldingen voor een lief vriendinnetje van me, weliswaar zijn het geen iconen, maar wel heel veel goud en eenzelfde idee.

Binnen een zucht waren we op Kelenfold-Pályaudvar, vanwaaruit we de trein naar Pecs konden nemen. Daar zaten we dan prinsheerlijk in de coupe voor vier personen met verstelbare stoelen, internet aansluitingen en sfeerverlichting zoals gisteren beschreven. We mochten dus blijven zitten van de conducteur, die met de pareltjes op zijn voorhoofd, onze kaartjes veranderde in premium. De jongen tegenover ons werkte in Budapest drie dagen maar woonde met zijn gezin in Pécs. Hij sprak Engels met een Hongaarse tongval dus moesten we de oren bij spitsen.

Een interessant onderwerp was het nagenoeg vrije reizen voor bejaarden, die daar tegenover zo’n beschamend inkomen hebben, dat er nauwelijks van te leven valt. Daarnaast vertelde hij over hoe het was toen hij nog kind was met de indeling van de gebouwen op een erf, die er voor zorgde dat huishoudens geheel en al zelfvoorzienend konden zijn. Het grote huis stond vooraan, daarachter een grote stal, daarna een kleine stal, daarna nog een kleiner onderkomen en daarachter weer een. Naast het huis was een bloementuin, daarachter een moestuin en dan de boomgaard en de gewassen. Door de moderne tijd, stedengroei en de economie is dat allemaal verdwenen en tegenwoordig schieten ook hier de prijzen omhoog.

Een verschil in opvatting is dat een Hongaar niet gauw jaloers zal zijn op de ander als ze het zich kennelijk kunnen veroorloven om een groter huis te hebben of een snellere auto. Dat geld hebben ze gewoon, dat kunnen ze doen. In Nederland is men vaker afgunstig op mensen die het zichtbaar beter hebben.

Voordat we het wisten waren de twee uur en drie kwartier voorbij en liepen we vanaf het station naar het busstation waar lange rijen braaf stonden te wachten tot de bus arriveerde. In een overvolle bus reden we het laatste half uurtje naar huis. Heerlijke verrassing. Één pakje voor de deur. Het boek was binnen.