Niets staat ons nog in de weg

Griepachtige verschijnselen probeer ik weg te denken. Er staat immers een gezellig avondje op de rol met onze boekenbabbel. De club van zes, stuk voor stuk lieve vriendinnen en vrienden. Drie om drie en daarom zo goed in evenwicht. De twee die de organisatie op zich hadden genomen kozen de film en het restaurant. Dat laatste was niet zo moeilijk, want het filmhuis bezat een eigen restaurant. Wel had ik gevraagd aan vriendlief die helemaal van een dorp bij Tiel moest komen of hij me op wilde halen, want ik zou het van z’n lang zal ze leven niet redden om een half uur te lopen zoals de anderen deden, omdat de plek van gratis parkeren zover van de bioscoop vandaan was. Met een verkoudheid onder de leden ben ik een hijgend stoompaard en heb daardoor nul energie.

Het was de kleinste zaal van het pand en we hadden de hele achterste rij, maar een van ons moest op de volgende rij zitten. Geen probleem, ruimte te over. De uitgekozen film had als titel: Inshallah a boy. Een op feiten gebaseerd drama over de structurele onderdrukking van vrouwen en meisjes in de Jordaanse samenleving. ‘Een vrouwenfilm’ zei een van ons. Maar achteraf denk ik dat juist de mannen dit soort wantoestanden moeten zien om te begrijpen hoe de levens van vrouwen nog altijd anders ingeschaald worden dan zou moeten.

Hier speelde vooral een erfeniskwestie mee volgens strenge Sharia-wetten die in het land gelden. Vrouwen die hun man verliezen, een dochter hebben, maar geen zoon, raken de helft van hun bezit kwijt aan de schoonfamilie, die natuurlijk semi-behulpzaam en vriendelijk onmiddellijk op de stoep staan en hun deel eisen. Er spelen nog meer nadelige gevolgen voor de vrouwen, die ik niet uit de doeken zal doen, maar die vooral de hypocrisie laten zien die heersend is, uitgelokt door deze strenge omstandigheden. De film start traag maar door het ingrijpende verhaal blijf je tot het eind toe geboeid.

Na afloop was er in de foyer een borrel en moesten we even wachten tot de gereserveerde tafel vrij was gekomen. Iedereen nam een knolselderij-steak maar ik koos de Pad Thai, waarvan ik hoopte dat het niet teveel zou zijn. Toch nog een hele kom vol waar ik maar eenderde van op kon. Gelukkig zijn er altijd hongerige magen in de buurt die een extra aanvulling niet versmaadden.

Het gonsde in het restaurant als een druk bezette bijenkorf op een lome zonnige zomerdag en het was lastig om een algemeen gesprek te voeren. De meningen waren eenduidig over de film en over dit bijzondere samenzijn. Parijs nog eens dunnetjes in de herhaling.

Omdat we lekker vroeg naar de film waren gegaan, waren we niet al te laat weer op weg naar huis. Mijn lieve vriend dropte me vlak voor de deur. Wat een luxe. Dat de parkeergarage sans pitié het volle pond rekende, was met een delen in de kosten nog een beetje te doen.

Thuis wachtte Lief, maar de benauwdheid had een tol geeist. Nu zitten we weer fris en fruitig aan de tafel. De ochtendrituelen achter de rug, de koffers gepakt, nog een klein dingetje en dan wacht Texel. Heerlijk, hoofd en geest goed uit laten waaien. Het is het enige waddeneiland waar ik nooit ben geweest. Ben heel benieuwd. De tank van de auto is vol, het hotel is gereserveerd, de boot betaald, de koffers gepakt en niets staat ons nog in de weg