Black Orange

Afspraakje op een luie maandag. Pas na de middag zitten we aan de brunch. Om vier uur treden we aan bij zoonlief voor de deur om schoondochter en de kinderen op te pikken. Goudvisje is dood, nu zwemt er één moederziel alleen en verlaten in het aquarium. Er komt een nieuw vriendinnetje of vriendje bij. Zover is zeker. Maar eerst wandelen we door een kerst, die witter is dan wit met mooie sprookjesachtige voorstellingen en zuurstok wandelstokken richting de stal. Daarbij moeten we kleinzoon zien wakker te houden, die in slaap dreigt te vallen voor hij zo zijn flesje heeft gehad en dan naar alle waarschijnlijkheid alweer tien minuten later van de honger wakker zal zijn.

Ik krijg de eer om onze kleine kraaloog te helpen zijn melk naar binnen te krijgen. Dat gaat er sneller in dan kleindochter knutselen kan. Daarna kijkt hij met een verrukte glimlach van oor tot oor naar de versierde bomen en de waterval aan lichtjes overal om ons heen. Zoonlief komt iets later met de kinderwagen, waar hij eventueel in in slaap mag vallen. Maar hij neemt het buitenkansje waar om zich te goed te doen aan al wat glinstert en glittert.

Lief en schone dochter drinken hun koffie en ik maak de thee soldaat. Tijd voor het klimparadijsje waar kleindochter al snel een vriendinnetje vindt, die ‘Sky’ werd genoemd. Ze genieten na eerst wat imponerende durfalletjes aan elkaar te hebben geshowd. Met de kleine in de wagen rijdt ik heen en weer om hem te sussen, maar het is hier veel te interessant voor zo’n kleine van negen maanden. Er valt niets te huilen op zo’n toverachtige plek met een buikje dat rond is.

Daarna gaan we naar de goudvissen. Bakken vol gelukkig, maar heel moeilijk om daar de mooiste, de leukste, de liefste, de knapste tussen te vinden. ‘Ahhh, die is schattig, o nee, die is nog leuker, oooooh die heeft een hele mooie staart’ en zo bezegelde deze dame het lot van goudvis die Black Orange genoemd zal gaan worden. Zoonlief had zich intussen wel uitgebreid laten informeren over hoe het risico van te snel overlijden te voorkomen was. Het voer moet absoluut niet bovenop drijven. Dan hapt de vis lucht mee en vult zijn luchtblaas in zijn buik zich teveel waardoor hij niet goed ‘uit de vinnen’ kan. We vinden het een plausibele uitleg al kost dit nieuwe voer een vermogen meer. Nu maar duimen dat het goed gaat. Een vers zuurstofplantje mag ook mee.

De vis met toebehoren schonken wij, maar zoonlief stond erop de oliebollen en appelflappen uit de kraam voor het tuincentrum te betalen. Nou vooruit. Twee appelflappen voor ons. Kleindochter teemt om een gezamenlijk etentje, maar dat schuiven we op naar later nu de tijd voortschrijdt.

Thuis is er de left-over van gisteren voor lief en later op de avond de spaghetti voor schoondochter. Lupin vertoont zijn boevenstreken met dat guitige Omar Sy-hoofd. Een inbreker waar geen mens boos op kan worden, tenminste, zolang het zich in het kastje blijft afspelen. Een fijne luchtige serie met een ietwat serieuze ondertoon over onrecht.

Sprookjes-wonderland in klein formaat zo’n tuincentrum en goed voor het even vergeten van alles. Genieten dus voor groot en klein als je niets anders nodig hebt dan een Black Orange.