Kalm bewegen

Vanuit een kalm stadje kwam ik midden in de chaos van het Utrechtse wegennet terecht. Ik zou schoondochter ophalen om naar de fysiotherapie te brengen. De dag ervoor had ze er twee uur over gedaan om een afstand van tien minuten te overbruggen. Maar de aanpak van de gemeente had er voor gezorgd dat alle directe toegangswegen tot haar straat waren afgesloten en je om het industrieterrein heen moest. Het duurde even, maar uiteindelijk kwamen we gelukkig toch op tijd op de plaats van bestemming.

Daarna door naar de nieuwste kleine telg. Moeder en kind waren nog boven aan het voeden. Zoonlief had een auto gekocht en moest nog wat dingetjes regelen. Ik herkende heel veel van mezelf in hem. De onverkwikkelijkheid van te moeten onderhandelen. We zijn er niet gewiekst genoeg voor. Uiteindelijk komt het er op neer dat je 1, 2, 3, vooruit met de geit, op je goeie gesternte gaat vertrouwen en dan tot koop overgaat.

De ondiepe bak voor het huis was gevuld met een geranium op stam die er eigenlijk te groot voor was. Hij lag er nu bijna naast te zieltogen. Zoonlief plantte hem over in de achtertuin en ik reed naar het plaatselijke tuincentrum om met mooie campanula’s in alle paars-schakeringen terug te keren. Ziezo, tijd om Zoonlief naar de garage te brengen, even te knuffelen met lieve schoondochter en nog net de wakkere oogjes te vangen van kleindochter.

In de vroege avond had de boekenclub afgesproken bij het allerkleinste restaurant van Nederland, het brugwachtershuisje aan het begin van het centrum achter de ophaalbrug van IJsselstein. De twee lieve eigenaren waren, evenals de meeste leden van de club, oude schoolgenoten, ouder, teamlid of anderszins. Dat tekende onmiddelijk de sfeer. Ons kent ons. Bovendien als er rechtgeaarde IJsselsteiners bij zijn, is het een ontmoeten van allerlei bekenden die langs komen fietsen of lopen. Af en toe schoof de lieve jeugd met een sneltreinvaart op de scooters voorbij. Op weg naar een zwoele zotte zomeravond op een van de vele terrassen die het stadje rijk was.

We waren er alle zes en mochten heerlijk buiten toeven in de schaduw van de grote boom tegen een beschutting van een grote haag. Er waren drie kleine terrastafels tegen elkaar geschoven en met de stoelen uit het huisje was het comfortabel wachten op de uitleg van het driegangen menu met twee losse schotels ernaast. De kok had zijn roots gevolgd en was gespecialiseerd in de Minahassa-keuken, een uitgekiende balans van kruiden, kleuren en smaken, aangevuld met drie zelfgemaakte sambalans en heerlijke wijnen of Bintang-bier ter verhoging van de feestvreugde.

Het gesprek vloeide naadloos in elkaar over en gaf ruimte aan allerlei onderwerpen, luchtig en gevat of diepzinnig en bedachtzaam, kenmerkend voor deze vriendengroep bij elkaar. Niet alleen de vreugde, maar ook het leed, zonder in diepe somberheid te vervallen. Door het delen wordt het lichter dragen. Het was een voorbeeldige temperatuur. Lekker warm met een zwoele bries, af en toe, tot in de late uurtjes. Uitgebreid tafelen gaat met het grootste gemak op deze bijzondere plek in dit fijne gezelschap. Inspirerend, verheffend en soms ook ontroerend, maar altijd het gevoel van verbondenheid waarin alles genoemd mag worden.

Na een zielsverwarmende avond was het goed thuiskomen. Lief was aan het bijkomen van een bezoek aan zijn broer in het verre Hoek. Met trein en metro goed voor minstens twee uur reizen. Een heerlijk dagje aan het strand. Waar twee plezier hebben is de vreugde dubbel zo groot. Natuurlijk moesten we nog even refereren aan het laatste nieuws, een gevallen kabinet. Een geslepen strategie of een gegroeide impasse.

De gierzwaluwen scheren langs de ramen van onze slaapkamer. Nijver en voortvarend in de nu nog koele ochtendlucht. Straks stijgt de temperatuur en wordt het een kwestie van kalm bewegen.