Een bruisende stortvloed aan nieuwe ideeën

Afgelopen maandag lag er een grote verrassing in de brievenbus. Of liever gezegd hing. De enveloppe was een beetje groot en slap en de postbode had hem niet helemaal doorgeduwd. Het was een secuur en handgeschreven brief van de filosoof, die ons vertelde dat ze in Slovenië waren en het erg naar de zin hadden, met op de achterkant de boodschap dat ze ons misten, niet een klein beetje maar heel veel. Smelt. Potloodletters netjes tussen de voorgetrokken lijntjes van het schoolschriftenblaadje. Ik zag hem in verbeelding zitten. Diep over zijn blad gebogen, ijverig spellend, tongpuntje tegen de tanden, ingespannen rode konen. School was afgelopen en ze konden volop gaan genieten na dit meesterwerk.

De storm zorgde gisteren nog even voor spannende momenten of de meeting en het etentje met de redactie wel door kon gaan. Heen en weer zwiepende boomkruinen vertelden vooralsnog een ander verhaal. Iemand moest uit West-Friesland komen waar de hel was losgebarsten. Maar dit begin van de dag was ook een staaltje: Geen zorgen voor de dag van morgen. Tegen het moment dat het tijd was te vertrekken was Poly lief gaan liggen, gromde nog wat na hier en daar onderweg, en spatte uiteen in een regenbui waarna de zon doorbrak. Iemand die uit Nijmegen moest komen reed met een regenboog voor de neus van zijn auto mee. Nooit proberen in te halen want dat lukt je niet.

We hadden in Vierhouten afgesproken in een restaurant schuin tegenover het terrein van de Paasheuvel. Veel te vroeg was ik binnendoor er naar toegereden. Ik had eigenlijk nog naar de nieuwste telg gewild, maar Truus de tomtom had haar zinnen ergens anders op gezet en herhaalde eindeloos de weg die ik net gereden had. Daardoor werd ik dwars door Amersfoort naar de wegen rond de dorpen Garderen en ‘t Harde geleid en vanaf daar ging het van een leien dakje. Zo snel dat ik ruim een uur te vroeg was. Dan maar een beetje rondkarren over de kleine bospaden en genieten van al het natuurschoon. De uitgestrekte heide, de enorme bossen met als beloning de zon die doorbrak. Tien over zes reed ik de parkeerhaven van het restaurant in en zag een vertrouwd en bekend gezicht. Altijd fijn om aan te haken.

Binnen de kortste keren rolden naast de alcoholvrije biertjes de grappen en kwinkslagen over en weer over de tafel met vooral het besef dat we in al die jaren zo naar elkaar waren toegegroeid en hoezeer we , eerst door corona en later door andere omstandigheden, elkaar veel te lang elkaar allemaal tegelijk niet gezien hadden. Sparren met elkaar is zo broodnodig voedend en een bron van associatie en inspiratie. Nu ook werd het eten op zich een bijkomstigheid, maar moeiteloos laafden we ons aan de vele verhalen die kleurrijk werden opgelepeld.

Na afloop liepen we nog even het terrein van de Paasheuvel op. Daar spiegelde de nostalgie zich in elk gebouw op de velden en tussen de heuvels waar we langs liepen. Waar eens de tenten van de bezoekers van het jaarlijkse volksdansfestival hadden gestaan lag nu een groot ven met houten klim-constructies in het water. De grote zonnehal was aan de voorkant al in luister hersteld, maar de zijkant vertoonde de weersbarstige sporen van weleer. Afgebladderd, kapot glaswerk en droeg onmiskenbaar het verleden.

De twee openluchttheaters, een kleine en de grote vertoonden ook sporen van verwaarlozing. Ooit streken we hier met elkaar neer om een of andere buitenlandse dansgroep op te zien treden in die wervelende tijd van muziek, dans en saamhorigheid. Vooral dat laatste. Precies dat waar de Paasheuvel meesterlijk in was. Het samenbrengen van mensen van allerlei pluimage uit allerlei culturen in harmonie en vrede. Geen betere plek dan daar om straks het grote jubileum van de vereniging te vieren.

Het dorp had inmiddels ingezet op het vieren van de kerst midden in de zomer, zo leek het. Pittoresk met twinkelende lampjes overal en warm kaarslicht waarmee de hemel een weddenschap aanging in zalmroze tot lila tinten. De juiste omlijsting voor een gemeend en warm afscheid na een avond vol voeding voor de geest en een bruisende stortvloed aan nieuwe ideeën.