Wat een heerlijke nieuwe missie

Vanochtend begon het leven vroeger dan de andere negen dagen. De laatste dag met ons zessen. Daarna zal alleen de echo van de kinderstemmen, de kletsende voetstapjes in de gang, het boeroepen van de filosoof als hij Lief weer eens liet schrikken, de nieuwsgierige kijken om de slaapkamerdeur of we al wakker waren tot het verleden behoren. Wat een heerlijke tijd was het.

Gisteren hadden we per ongeluk een top dag. In de ochtend was er school voor de filosoof en voor kleindochter en mij een spelletjesochtend met hier en daar een aquarelletje tussen, waar broerlief later op de ochtend nog bij aanschoof.

Na de lunch besloten we naar Szigetvar te gaan om het park en de burcht te bezoeken.Lief was daar al heel lang niet meer geweest en we waren dan ook allen hooglijk verbaasd over het diverse aanbod. Er was een museum die de slag om Szigetvar in beeld had gebracht middels foto’s. Schilderijen, poppen in kostuum, maquettes en audiomateriaal maar het allerleukste, dat vlak bij een kleine uitbaterij was, waren de gewelven waarin een heel educatief centrum gericht op de kinderen was ingericht. Ze zaten onder de borstwering. Er was enorm veel interactief materiaal voor handen. Er was een maquette waarbij je met de VR-bril terug kon reizen naar de laat vijftiende eeuw en je het landschap voor ogen zag veranderen in een groot moerasgebied. In een antieke autobus waren filmpjes te zien van diverse veldslagen, in een kamer daarnaast kon je liggend een filmpje kijken boven je hoofd over de geschiedenis. Er was een grote tafel met kneedzand, waar lichtschijnsel in de kleuren grasgroen, zandgeel, moerasbruin aangaven hoe het eruit had gezien vroeger. Met dat speciale zand waren een paar goeie burchten te kneden compleet met torens en donjons. Het was eigenlijk een groot doe-feest.

In de nagemaakte middeleeuwse eetkamer stond een rek met middeleeuwse kostuums en complete ridderuitrustingen die je aan mocht trekken onder begeleiding van een van de vele gidsen die er rondliepen. Dat hebben we maar niet gedaan. Liever haalden we in het restaurantje ernaast eindelijk de lekkere koffie waar we intussen naar verlangden en een ijsje voor het kroost.

Langs de weg er naartoe liep een riviertje waar de filosoof met zijn onderzoekende argusogen een nest m et jonge waterslangen ontdekt. Toen we het nakeken bleek het waarschijnlijk om een nest jonge adderringslangen te gaan. Ze kronkelden af en toe half tegen de steile wanden op of staken parmantig maar waakzaam hun kopjes boven water. De kinderen konden er geen genoeg van krijgen en de filosoof was licht teleurgesteld dat hij er niet een mocht vangen.

Gelukkig bleek de burcht daarna genoeg afleiding en tot groot plezier van de twee marcheerden ze in soldatenpas over de lange borstwering heen, hoog boven de oude Wodanseik en de platanen verheven en zwaaiden triomfantelijk voor hen op dat moment naar de twee mensjes beneden, op dat moment uit een andere dimensie.

Lief en ik namen ons stilletjes voor om samen nog een keer deze hele tentoonstelling in alle rust te gaan bekijken, zodat er tijd te over zou zijn om de diverse films en beschrijvingen te zien en te lezen. Dat was het grote goed met sprankelende jeugd om je heen. Automatisch werden er toch weer deuren geopend, die we eenvoudig weg vergeten waren, ook omdat lief de trekpleisters nog wel kent, maar alles in een veel modernere jas is gestoken en daardoor vele malen boeiender is geworden om te bezoeken. We beloofden onszelf om er meer op uit te trekken. Dochterlief vroeg bijvoorbeeld of we wel eens naar een concert gingen in het theater van Szigetvar of Pecs. Eenvoudigweg nooit aan gedacht. Goed om eens uit de ivoren toren van natuur en boeken te komen en cultuur te gaan snuiven. Wat een heerlijke nieuw missie.