Uncategorized

Een onhoorbaar lied van geluk

Een bericht komt langs. Liesbeth List (78) overleden. Weer een stukje verleden, dat alleen nog maar een herinnering zal zijn. Alhoewel. De frêle vuurtorenwachtersdochter was al drie jaar buiten beeld. Haar laatste optreden was met een nummer van Edith Piaff. ‘Non je ne regrette rien’. Het leven was respectabel van lengte, 78 jaar lief en leed om er geen spijt van te hebben. Piaff werd 48, met een leven dat grillig verliep. Ik ken La List niet voldoende om daar over te oordelen.

IMG_8695

Ik mijmer naar de jaren zestig. Mijn eerste kennismaking met haar liedjes. We waren vijftien of daaromtrent en reden in een rode Deux Chevaux naar een klein dorp in Friesland, onder de rook van Heereveen. We zongen cabareteske liedjes onderweg. De hele Jaap Fischerbijbel kwam voorbij, Jasperina de jong, Adèle Bloemendaal. Teksten met een vleugje ondeugd, een flinter maatschappelijke ongehoorzaamheid. We waren jong en onderzoekend. Welke wereld lag er open voor twijfelachtige pubers, die voor het eerst, onder moeders vleugels uit, hun eigen territorium verkenden.

Dat bleek een kampeerboerderij te zijn van een gemoedelijke Mem met een benzinestationnetje voor de deur. Slapen in de koeienstal. De meisjes op de deel en de jongens op zolder, strikt gescheiden. De volksdansjuf als begeleiding. Het waren regels, waardoor  mijn ouders me los konden laten. De vrijheid gaf ongekende mogelijkheden en een dosis aan verlangens, die vrijuit konden waaieren boven de ondergaande zon op het slootje naast het erf.

Daar hoorde ik, met gitaargetokkel als begeleiding voor het eerst een lied van Liesbeth List. Zoals we daar zaten was dat, wat ze bezong:

Het weiland wacht geurig op ’t kleurig gebeuren
De zon gaat nu onder, mijn hart
Telt de slagen van torens van ver
Ik vraag aan de sterren: bescherm ons geluk deze nacht.

Dit zijn de uren die stilstaan en duren
Als jij en ik liggen in sluiers van bloemen.
De nachtwind spint maanlicht
En speelt op de snaren ’t onhoorbare lied van ’t geluk.

IMG_8696

Er was geen kwestie van jij en ik, maar wel van het verlangen ernaar. Er waren vier Friese alternatieve kandidaten met maxi-jassen en lange haren, gekke petten en hoeden en een ondeugende wereldverkennende blik in hun ogen. Heel veel vrienden van het thuisfront met een ontvankelijke blik, wat oudere broers en zussen van deze en gene. Er heerste een ongedwongen en grenzeloze sfeer, maar…de grenzen van Mem waren heilig. Jongens op zolder en meisjes op de deel. IJsjes voor het slapen gaan en geen uitbraken naar de enige kroeg die het dorp rijk was. Dat kwam later pas. Bij een tweede en een derde, een vijfde vakantie, toen wijn en bier een grotere rol gingen spelen.

IMG_8697

Daar beheerde Ibbeltje de tap. Ze was onze tweede goedlachse moeder, maar wel veel meer berekenend naar eigen omzet toe. Na iedere escapade slopen we giechelend weer terug, jongens nog even op de deel, met elkaar een laatste shaggie boven een oud conservenblik, alvorens ze naar boven kropen.

IMG_8693

Het hele Nederlandse repertoire met een beetje diepgang vond er gretig aftrek. We hielden kampvuren en zongen samen, onder begeleiding van de voorhanden zijnde instrumenten. Gitaar, blokfluit, mondharmonica. De Friezen veel meer rock en roll, dan wij, onbevangen romantische nitwits met de eerste schreden op het levenspad. Liesbeth List heb ik nooit zoveel meerwaarde toegekend dan in die dagen.

IMG_8692

Later volgde ik haar escapades, Shaffy, het Chanson, Piaff, vanaf de zijlijn. Ze bleef echter altijd symbool voor die veelbelovende vorming daar in het Friese kleine dorp, met het kleine leven en het grootse ontwaken. De polywoods en BM-ers, met de tanige kleine Mem, met de grappen en de grollen en met het eerste liefdesverdriet. Dat zijn de credits van een artiest die de emotie in beweging weet te brengen.

Ze verborg haar eigen gevoel en haar privé-leven goed afgeschermd achter het harnas van de eeuwige jeugd. Helm van haren en masker van make-up. Maar wie goed keek, zag in haar ogen de beroering, bij elk zorgvuldig gekozen lied van haar repertoire. De uren staan stil, maar ze zingt voort. Een onhoorbaar lied van geluk.

3 gedachten over “Een onhoorbaar lied van geluk

  1. Je heerlijk schrijven dompelt me onverwacht diep in (ongeveer) diezelfde herinneringen.
    Wat was jong leven prachtig, verrassend, onbezorgd, spannend.

    Toen was ik hevige kleinkunstfan, en de heldere stem van Liesbeth List stond vaak bovenaan op mijn lijstje. Een mooie, warme vrouw, en als ze duo zong met Shaffy genoot ik dubbel.

    Bij haar afscheid in 2017 zei ze ‘Ik wil vliegen, ver naar boven. Tot die tijd creëer ik mijn eigen hemel hier op aarde. Dat paradijs daarboven bestaat toch niet’.

    Like

Reacties zijn gesloten.