Uncategorized

Een diepe buiging

IMG_7948

Terwijl de storm voor het tweede weekend om het huis waait, snort Pluis de muizenissen uit mijn hoofd, terwijl ze zich koestert in het zonnetje van mijn leeslamp. Poezen hebben over het algemeen maar weinig nodig om hun fantasie aan te zetten. Ze is een troost van de eerste soort. Bij thuiskomst na vier dagen Veluwe, kwam ze op me afgerend en bivakkeerde dicht tegen me aan op de bank, bedelend om geaaid te worden. Fijn als je je gemist weet. Trouw en lief poezenbeest.

IMG_7947

In de wandelloze uren heb ik een flink begin gemaakt met het boek De bijenhouder van Aleppo. Een verhaal dat niet makkelijk weg te leggen is. Het beschrijft delen van de vlucht, van een nieuw verblijf en van het leven in een verwoest Aleppo. De film ‘For Sama’, waar ik straks naar toe ga,  heeft hetzelfde thema. Twee jonge mensen beginnen hun leven samen in datzelfde Aleppo. Krijgen een dochtertje en ondergaan de ellende van die vreselijke oorlog. De moeder filmt en schrijft een lange brief aan haar dochter en vraagt om vergiffenis.

Opmaak 1

Van een vriend-blogger is er een review over de Loopgravenoorlog in de film 1917. Ineens herinner ik me het boek Oorlog en Terpentijn van Stefan Hertmans. Hij heeft twee schriften met het levensverhaal van zijn grootvader uitgewerkt. In het tweede deel vertelt deze hoe hij zelf de oorlog  aan den lijve heeft ondervonden. Ze waren niet meer dan voer voor geweren, de jonge soldaten, die met bosjes tegelijk in de stinkende, natte, eigenhandig gedelfde loopgraven zaten. Genadeloze ontberingen.

hangend op een hekje

Even daarna stuurt FB me een herinnering van zes jaar geleden. Zuslief en ik hangend op een hekje voor het Duin, met het zicht op de (onzichtbare)zee. Het zet de ochtend meteen in een schrijnend contrast. De tijdreis door het boek  en haar verwikkelingen en de onbezorgde blik op de einder aan zee. Schoonheid en verval lopen hand in hand. Als er dit leed bij komt kijken is het haast niet mogelijk om de schoonheid in het verval te ontdekken. Wel waar gebouwen door de tand des tijds zijn aangetast, corosie heeft plaats gevonden, verwering en afbrokkeling debet worden aan een nieuw soort schoonheid. Verroeste spoorwegen, die een industriele toets aanbrengen in een desolaat landschap. Als daar de geschiedenis bij komt kijken en de verhalen los zouden komen dan wordt het al moeilijker om er de schoonheid van in te zien. Een dekmantel voor het leed in gebieden van oorlog.

IMG_2853

Ontheemd zijn, zoals de hoofdpersonen uit het boek van de bijenhouder, het liefste verloren hebben en ook het licht in de ogen is aan de ene kant, naast de ellende,  een grote ramp en aan de andere kant een zegen, omdat het beeld achter de lege ogen voorgoed het laatste plaatje vasthoudt. Al doet het ruiken van de geuren, het stof op je lippen en in je neus, het onherkenbare van een opgebroken weg en de geluiden anders vermoeden, de afdruk in de herinnering blijft gelijk aan hoe het was. Een stad vol kleur en leven.

de bijenhouder van aleppo

Naast de verschrikkingen geeft het, ondanks alles, zicht op onze rijke culturele wereld. Hoe verschillend het leven kan zijn en hoe bepaalde gewoonten niet zaligmakend zijn, als daar een andere adat tegenover staat. In de kleinste dingen kan een alternatief schuilen. Het bleek uit het boek van Vuong over de Vietnamese cultuur, en nu weer in dit boek, waarbij in de opvangcentra voor vluchtelingen verschillende culturen naast elkaar worden gezet. Dat zorgt voor leeshonger. Meer willen weten, willen denken in verscheidenheid en niet in waarden, want die zijn op cultuur geschoeid en onvast in de totaliteit. Met uitzondering van een aantal algemene waarden, zoals liefde en respect voor iedereen die overleven moet, een diepe buiging.

 

5 gedachten over “Een diepe buiging

  1. Toen wij vroeger thuis kwamen van een reisje, was onze kater altijd boos. (nu is hij dood) Hij nam ons onze trip duidelijk kwaad, gelukkig hield hij nooit lang vol, als het voederbakje werd gevuld 🙂

    We moeten de andere culturen leren kennen, ons verwonderen, aanvaarden dat ze anders zijn, niet altijd gemakkelijk. Over het boek heb ik al veel gehoord, ik noteer het op mijn (te lange) lijstje. Dank!

    Geliked door 1 persoon

    1. Het boek is zeer de moeite waard en bij de film rijzen de haren je te berge. Hoe kan het toch bestaan, dat heel Aleppo zo onder vuur heeft gelegen. Wat een verschrikkelijke oorlog!

      Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.