Uncategorized

Gevoeld en gekoesterd

In een boeiend interview met Stef Bos in de nieuwe ‘Zin’, zegt hij over doodgaan: ‘Dat begin en eind maakt het leven mooi. Wij zijn teveel met onszelf behept, daardoor wordt dat  einde  dramatisch. Zo leg ik het uit aan mijn kinderen: ‘Papa is er op een dag niet meer. Maar papa blijft altijd kijken door jullie ogen’. In eerste instantie dacht ik, wat zegt hij dat mooi. Maar kennelijk is de betekenis ervan blijven doorsudderen , want vanmorgen  rolde ineens dit zinnetje door mijn hoofd: ‘Kinderen hebben recht op hun eigen herinnering’. Elke menselijke behoefte wordt op die manier namelijk beladen. Kan je nog wel onbekommerd vrijen, boeren, liederlijk uit je dak gaan, als papa altijd meekijkt?

048

Ons werd van kleins af aan verteld dat ‘God’ overal is. Dat kon handig zijn als je je onveilig voelde, maar ook heel vervelend, als je in de kelder je zakken stond vol te proppen met snoepjes. Het leverde een groot schuldgevoel op bij alles wat je gedaan had. Dus kwam het op het lijstje van de biecht, want als je dan te biechten ging een keer per week, dan vertelde je de priester dat je er spijt van had, je kreeg een Onze Vader en een Weesgegroetje om te bidden en werd het je weer vergeven. Schuld wordt teniet gedaan met spijt en boete. Dat gold voor een katholieke God, maar wat te doen met zo’n allesziende vader.

491Waarzeggersbol

Het is relevant dat Stef zoiets zegt, in de wetenschap dat hij 15 jaar ouder is dan zijn vrouw en betrekkelijk jonge kinderen heeft. Maar feitelijk zegt het niets. Het toeval stuurt planningen of verwachtingen nogal eens in de war.

007kring

De kern van het opvoeden is dat je kinderen kan laten, dat er geen interventies zijn, geen opgelegde gedachten. Dat was zo belangrijk bij de reflectiekring. Geen predikaten op werkstukken. of het geven van een oordeel, maar vooral luisteren hoe het tot stand was gekomen en het proces was vergaan. Het maakte niet uit wat van het eindresultaat werd gevonden, maar wat deed het scheppen met de maker zelf. Luisteren als hoogste goed is moeilijk. Je moet jezelf immers buiten schot houden en we geven maar al te graag een mening.

Vroeger zei men ‘laat maar’ als de kachel roodgloeiend stond. ‘Ze lopen er maar één keer tegenaan’. Uit liefde voor het kind en door de vreselijke gevolgen van zo’n nare brandwond, waarschuw je toch. Een ander spreekwoord was ‘Voorkomen is beter dan genezen’. Dat vond ik dan nog wel te doen. Geen kleine tafel in het midden met punten waar ze op konden vallen. De onderste boekenplanken werden omgebouwd tot kisten met speelgoed. Nooit meer last gehad van een kostbare platenverzameling die door de kamer werd verspreid of een levendig scheurspel met mijn kleinoden uit de boekenkast.

001een oceaan van tule met zelfgemaakte vissen

Aan de andere kant leverden op school de voorzorgsmaatregelen van de Brandweer en de GGD een regelrechte belemmering op voor de beleving. We mochten geen gordijnen meer rondom de kring, of anders geimpregneerde, maar die waren niet te betalen. Er mochten geen brandbare attributen zoals droge takken voor een vogelnest naar het robbeneiland versleept worden. Alle lappen moesten in de ban. Zo draai je verwondering heel snel de nek om, als fantasierijke aankleding verboden wordt.

Stef wil ze een houvast geven en dat is prachtig. Maar dat ene zinnetje zorgde wel voor gemijmer. Helemaal onderschrijven kan ik het niet, omdat ik ieder mens zijn eigen herinneringen gun, een persoonlijke beleving en ervaring. Helemaal alleen door de persoon zelf, kind of volwassene, gevoeld en gekoesterd.

Een gedachte over “Gevoeld en gekoesterd

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s