Uncategorized

De vrede is weergekeerd

De merel zit vlak onder het raam en laat zijn prachtige trillers horen in de vele varianten die hij rijk is. Als hij een deur verder gaat, neemt duif het over, maar het blijft stil aan de overkant, of wacht eens, heel in de verte klinkt een antwoord. Na verloop van tijd komt het dichterbij. Wat zouden ze elkaar te vertellen hebben.

De ateliers lagen er zonnig bij. Het prachtige gebouw, oud en verwaarloosd maar met de grandeur van het industrieel erfgoed van de vorige eeuw, met haar hoge ramen, de lange gangen inspireerde al zodra je binnen was.

Het was niet druk maar er werd genoeg gebabbeld. Het geluid klom tegen het venster op. Dan maar naar binnen keren. Concentratie als geluiddemper en noodzakelijk bij het minutieuze gedetailleerde werk. Het was wonderijk hoe de verschillende lagen de huid boetseerden. Wat schaduw vermag en het mengen van de kleuren. Steeds beter realiseerde ik me hoe de meester het eigenaarschap van de tinten in zijn vingers heeft. Zonder aarzelen somt hij de mengvormen op. Zinkwit, transparant oxide red lake voor de huid, omber, ultramarijn en titaanwit voor de ogen. Speldenknop groot is het mengen met aandacht van licht naar donker. Het werkt.

009      013

Bij de pupil en de iris is de openbaring het grootst. Ineens komt er leven in de kop. Het oogwit is grijsblauw, de ogen blauw, maar het tipje wit met de halve maan er tegenover brengt letterlijk licht in de ogen.

Iemand is met wit krijt aan de gang op een met acryl zwart geverfd board. Een ruïne verschijnt onder haar handen als ze klaar is met het overbrengen van de tekening. Er zijn mensen met enorme panelen, mijn postzegel valt er bij in het niet. Geduld leert de cursus me. Geduld is een schone zaak, wist ik van vroeger. De penselen zijn flinterdun, kalmpjes aan dan breekt het lijntje niet, maar wel met ferme hand. Ook daar ligt weer veel in besloten. Het lijkt een tegenstrijdigheid, maar het kan goed samen. Niet te voorzichtig maar toch met moed, beleid en trouw.

Aan de overkant wordt ook gezucht. Neus moet drie keer over eer de afstanden kloppen. ‘Geef mij maar een landschap’ bromt ie. Maar halverwege begint hij er toch lol in te krijgen. Omdat het resultaat overduidelijk is en het uiteindelijk lukt door de aanwijzingen. Buuf heeft lucht gekozen om te oefenen, veel donker en wit, dat zachtjes met varkenshaar door elkaar gespateld wordt. Haar vorige lucht was mislukt. Terwijl ze aan het werk is blijft ze ratelen. Gesprekken over studenten, geld, schulden. Schandalig!

‘Licht in de ogen’ denk ik en neurie in mijn hoofd de stemmen weg. ‘Zijn het je ogen”Had je niet die mooie blauwe ogen” Blauw blauw hemelsblauw’. Van Koos Alberts, via Wim Sonneveld naar good old Annie M.G. Schmidt.

De laatste les van dit seizoen, september weer de eerste. Een app. Waakmaatje is gecanceld. Er is een zus overgekomen en er komt een hospice in beeld. Wat fijn dat die gelegenheid er is. Spoorslags rij ik, met zeeën van tijd, richting tuin. Ik weet het weekend bezet en besluit  alvast te maaien. Machientje snort er lustig op los. Na gedane arbeid is het zoet rusten. Ik geniet van de eenvoud en de stilte.

015.JPG

Bij het naar huis wandelen langs de sloot is puber meerkoet in alle staten en zijn moeder belaagt eend die met haar twee jonkies aan komt zwemmen. Ik heb nog nooit een kwaaie meerkoet gezien, maar dit is er een en hoe. In vliegende vaart zit ze het drietal tot vier keer toe achter de vodden. Moeder eend is verstandig. Ze neemt de kuierlatten. Meerkoet draait zich hooghartig van haar af. Verbeeld ik me het nou of kijkt ze me aan met een blik van ‘Ziezo, dat varkentje heb ik even mooi gewassen’. Warempel, ze knikt er zelfs bij.  Puber meerkoet houdt wijs haar snavel nu de vrede is weergekeerd.

 

Een gedachte over “De vrede is weergekeerd

Reacties zijn gesloten.