Uncategorized

Herkauwen op Hockney

In de laatste droom van de nacht, gisterenochtend eigenlijk, kwam vriendin langs. Ze had een glas wijn in haar hand en we brachten een toost uit met een brede glimlach. Ik jubelde. Echt, ik jubelde het uit. ‘Hoera, je mag weer wijn drinken’. Daarna hebben we elkaar omarmd en warm vastgehouden. Zo helder was het. Een verlichte droom. De hele dag kon ik met haar glimlach verder.

Nog meer goed nieuws. De hut is af. Nu gaat het grote werk beginnen. De verhuizing van dorp naar volkstuin, een stad verderop. Volgende week zondag staat geboekt. ‘Komt de berg niet naar Mohammed, dan komt Mohammed wel naar de berg’.  Zoiets.

114.jpg Pushwagner

Er is veel om over te peinzen en treinreizen zijn daar in optima forma geschikt voor. Het was lang geleden dat ik in de ochtendspits spoorslags ben gegaan. Ik schrok van wat ik aantrof. Zombies boven hun telefoon. Ieder kruipt in een eigen wereld. Op dat kleine scherm speelt de werkelijkheid voor de meesten af. Ze kijken niet op of om. Niemand heeft het landschap veranderend voorbij zien schuiven. Niemand heeft gemerkt dat ik een langdurige studie kon maken van deze of gene. Iedereen had het hoofd gebogen en een blauw opgelicht gelaat.Wat een wonderlijke staat van zijn. De werken van Pushwagner schoven voor het beeld van deze werkelijkheid.

Als je voor Centraal staat ontmoet je de wereld. Om mij heen liepen, praatten, stonden, toeristen met koffers en zonnebrillen, korte broeken, lichte zomerjurken, sandalen, hoeden en sjaals. Daar tussen door schoten de forenzen en hier en daar hing een zelfkanter tegen de gevel van het prachtige gebouw. Ik besloot te lopen, had nog tien minuten om stuk te slaan. Foutje. Afstand verkeerd ingeschat. Ik geloof dat ik met mijn non-wiskundig hoofd voortaan vooraf de route moet uitstippelen en vooral visualiseren. Van Centraal naar Museumplein is langer dan een stief kwartiertje lopen. Ik had al een wereld aan schilderijen gezien voor ik op de plaats van bestemming aankwam.

074

De deur stond uitnodigend open. Half tien was het en vroeg genoeg om vóór de korte rij bij de ingang naar binnen te mogen schuiven met mijn reeds bestelde gratis museum-jaarkaart-ticket. De Hockneyzalen waren nagenoeg leeg. Wat een mazzel. Bij zijn doeken is het zaak om vooral op de samenhang der dingen en de wisseling der seizoenen te letten. Kleur, vorm, en vooral de overweldigende afmetingen samen met de veelheid van zijn werk imponeren. Maar ik was stuk van zijn houtskooltekeningen en zijn Ipadwerk.

Helaas geen foto’s. De schildergroep zou later komen, rond een uur of half elf. Drukte en overmacht was er de oorzaak van, dat drie mensen niet konden. Het vroege tijdstip zorgde er voor, dat ik vooral ruimte heb ervaren en de drukte werd gesmoord in mijn eigen wereld. Cocoonen kan ik tegenwoordig goed, zonder telefoon. Samen met de resterende vier ben ik nog eens door de zalen gewandeld, dubbel kijken doet dubbel intens zien. Boven een lichte lunch wisselden we details uit.

022.JPG

Genoeg is genoeg. Bij de zelfportretten had ik per ongeluk al een aantal foto’s genomen, eer ik wist dat het ook hier verboden was. De zaalwachten waren kennelijk niet alert. Omdat ik dacht dat het mocht, klikte ik pontificaal schilderijen, vriendinnen en vriendinnen voor of naast schilderijen.  Toen ik die tentoonstelling had gezien en men nog door wilde ‘Van Goghen’ ben ik gaan uitpuffen in de hal.

076.JPG

Met een magneet van het werk van Hockney, ‘The Arrival of Spring in Woldgate, East Yorkshire’ en het zakje waar het in verpakt zat. Mooie gelegenheid om een pen op te duikelen en een korte minutenschets op het zakje te maken van mensen die ik zag. Heerlijk uitgerust was ik toen de anderen kwamen. Een cappuccino en een trammetje naar het Amstelstation verder, met een hoofd vol indrukken en dat speciale gevoel van zinnigheid, raakten we op Utrecht Centraal twee medereizigers kwijt. Dat gaf niet. We hadden elkaar lang en uitgebreid gezien. Dinsdag de ervaringen van dit aangenaam verpozen. Eerst nog even herkauwen op Hockney. Er zijn onoverkomelijker dingen.

4 gedachten over “Herkauwen op Hockney

    1. Misschien omdat zijn oeuvre enorm is en hij blijft alive and kicking terwijl hij tegen de negentig loopt, en onderzoekt nieuwe mogelijkheden, zoals de Ipad. Hij blijft ondernemend en vernieuwend.

      Like

Reacties zijn gesloten.