Uncategorized

Alles sal reg kom

De steen was even terug. Ik had hem er niet neergelegd, maar onmiskenbaar was ie  aanwezig. ‘Alsof er een olifant boven op je borst zit’, omschrijft de ambulancezuster de steen. Ja dát. Een band en een steen. Een borst die niet vrijuit kan ademen, maar ingedamd is. Het keurslijf zorgt voor twijfel. Wel bellen, niet bellen, toch maar wel. De dokter komt en vindt ziekenhuisobservatie noodzakelijk voor de zekerheid. Even alles uitsluiten. Cardio gerelateerde klachten. Maar ik denk vooral in lucht, of toegespitst, die er niet is. Op de Cardio krijg ik ze volop toegediend. Zuurstof die zachte koude lucht door twee plastic buisjes mijn ademstroom in blaast. Ik weet dat ik in goede handen ben. Drie keer sprayen ze onder de tong de relaxmodus, maar het helpt niet. Zenuwen jagen de bloeddruk op.

002-5.jpg

De klik tussen de ambulance-zuster en ik is er. Wij kennen elkaar van eerdere capriolen en een verschil van mening met een dienstdoende arts, waarbij de zuster destijds aan het juiste eind trok en de cardioloog het nakijken had en ik ook bijna. Long en hart onlosmakelijk verbonden en altijd lastig te beoordelen. De kinderen zijn paraat, de jongste reddert en loopt zwijgzaam mee. Bij het zien van dochter volgt er een traantje. Altijd. Even de spanning ontladen. Kleinzoon neemt op de arm van zijn vader met grote ogen alles op. Hij draait een tolletje rond, dat in kleuren uiteen spat en zorgt voor de relativerende afleiding.  Later komt de oudste dochter er ook bij.  Gezusterlijk zitten wij, de vrouwen, welhaast gemoedelijk, bij elkaar achter de lauwe thee en lachen de zorgen weg met kleine heimelijke pretjes. We zijn het gewend. Dat laatste is jammer. ‘Je bent lief’, zeg ik tegen de zuster die zwijgend haar handelingen uitvoert. ‘Nee hoor’, antwoordt ze gedecideerd. We ontmoeten elkaar in blikken die boekdelen spreken, en humor.

Men is veel zorgvuldiger dan de vorige keer en iedereen benadrukt, als door alle extra medicijnen de pijn langzaam wegebt en de verontschuldigingen opborrelen, om toch vooral te blijven bellen. Schroom en afweging staan de onbevangenheid in de weg. Lijf trekt zich er niets van aan en hart nog minder. Dat bonkt haar onregelmatigheid weg in de oplichtende groene film, die zich afspeelt op het kleine scherm boven mijn hoofd.

004

Infuus, bloed uit een ander vaatje, de dokter komt. Lage saturatiewaarde op het apparaat, dan maar via de arterie in de pols meten. In dit geval is meten weten. De prik is pijnlijk en wil twee keer omdat een vat eigenwijs heen en weer blijft rollen. De beloning is er. De waarde is is hoger dan het apparaat aangeeft. Enzymen houden zich koest. Geen specifiek hart, longen weer rustig. De benauwdheid komt nu in golven na inspanning aan de arm van de oudste zoon. Even leunen tegen brede schouder. Bij de tweede keer mag ik wandelen door de gang en later thuis uitrusten. De intense moeheid blijft de hele avond hangen. Ik kan maar niet in slaap komen. Krijg de gevraagde mihoen voorgeschoteld door zoonlief, niet dat er ook maar een zweem aan trek bestaat.

Warme thee en gedachten. Ze worden ingehaald door de onthutsende indruk die de film ‘Mommy’ van  Xavier Dolan,  vanuit mijn schemerige staat op de bank, doorseint. Ze laat me vertwijfeld achter als de beelden zich hebben vast geklit op het netvlies. Onder de indruk van het acteerspel, maar in de hoop dat er geen echt verhaal onder ligt, laat staan een persoonlijke ervaring van de jonge regisseur.

008

De slaap komt laat omdat de straat in alle opzichten even onrustig is als de dag begonnen was. Teddy, beer Bean, lacht naar me en Pluis nestelt zich in de holte van mijn knieën. De nieuwe ochtend begint met beloftevolle zon en een gat in de dag. Alles sal reg kom.

7 thoughts on “Alles sal reg kom

  1. Ik ken je alleen van je stukjes. Die ik altijd intens en met groot plezier tot me neem. Nu alleen intens. Woorden kunnen veel met iemand doen. Ik ben er ondanks het ‘alles sal reg kom’ toch een beetje stil van. Het is niet niet niks wat er gebeurde. Maar wat maak je je zinnen weer wonderbaarlijk prachtig ondanks die heftige gebeurtenis.

    Liked by 1 person

  2. Dank je wel Mies. De schrik nog een beetje in de benen en de opluchting er dwars doorheen. Nu weer rustig op de bank en taal heelt. Althans, zo voelt het voor mij en voor jou ook, meende ik op te maken. 😉 Wat een fijn compliment.

    Like

    1. Dat heb je er goed uit opgemaakt. Taal heelt. Taal geeft uiting. Taal relativeert soms. Taal laat vaak een lichtje schijnen als het donker er om vraagt. Taal zorgt voor humor als er misschien niets te lachen valt. Jij doet het op een manier die ik niet zou kunnen. Ik lach alles weg in woorden. Jij schrijft met durf en humor, maar ook met ernst en zonder terughoudendheid. Zo mooi, zo intens.

      Liked by 1 person

  3. Berna, wat een heftig bericht. Ik lees het nu pas en hoop met heel mijn hart dat jij je nu weer wat beter voelt. Zoveel emoties die door je heen zijn gegaan. Gelukkig kun je er in alle openheid over schrijven, het helpt te verwerken en je lezers zullen je, ook al kennen die jou waarschijnlijk niet in real life, tot steun willen zijn. Veel sterkte en zorg goed voor jezelf, liefs ook natuurlijk ❤️

    Liked by 1 person

    1. Dank je wel lieve El, jij kon het niet weten. Helaas is dit nu de vierde keer dat ik op die manier naar het ziekenhuis wordt gereden. Je zou er aan gaan wennen. Het was goed en ze hebben me liefdevol nagekeken. De kinderen waren er met hun grote bezorgdheid en overdosis liefde, waar je op dat moment heel veel aan hebt. Schrijven helpt. Het is mijn verwerking bij uitstek. ❤

      Liked by 1 person

Comments are closed.