Uncategorized

Twee keer teveel

Als op een dag de schrik je twee keer om het hart slaat, dan is het zaak om heel snel de kalmte te bewaren vlak erna. Het lukte met moeite. De eerste kwam als donderslag bij heldere hemel in de ochtend, toen ik om negen uur in de auto zat op weg naar Amstelveen. File, radio aan, verwarming behaaglijk opgeschroefd, muziekje en de Iphone als routespecialist in de aanslag. Handsfree, want de beste aankoop ooit, was het kleine houdertje van de huishoudelijke afdeling van de grote Duitse supermarktketen, die gründlich had ingezet op het gemak. Voor 6,99 is je TomTommie meer ‘up to date’ dan ooit.

IMG_1341.jpg

Het enige wat nog ontbrak in mijn kleine rustcoupé was de koffie. Achtbaansdik kropen we over de snelweg, terwijl de laatste regendruppels van de ochtend voor menig haastganger nog even roet in het eten gooide. Ik was benieuwd naar wat me te wachten stond. In Amstelveen zou ik voor de tweede en derde keer de gevallen dromen van het Filiaal herbeleven en ik verheugde me erop. Het telefoontje kwam indringend binnen.

Het hart maakte een vrije val. Maagperforatie, scheurtje duodenum, opname, asgrauw, ondertemperatuur, operatie, holst van de nacht, drains, infusen, intensive care. Flarden van een opgebroken bestaan, zus van de oude, verlossing, verdriet, afsluiting van een timeframe, de hoop op nieuw begin. Er was genoeg tijd om het nieuws te laten bezinken. De oude in het ziekenhuis, op de terugweg ga ik langs, vast omlijnd plan in het hoofd. Nu wegsluizen, parkeren en even pas op de plaats.

0051-e1542186350219.jpg

De focus op de voorstelling met een licht gevoel van afwezigheid, meer dan anders. Een been stond nog in het zojuist verworven nieuws. Kinderen ontvangen, ze zoete dromen toewensen, de uitgelaten, toegeslagen, ‘grenzen los’-aanval overleven en meekijken. Ik zat wat aan de zijkant. Die locatie bleek voor tekst in mijn dovemansoren door muziek overstemd te worden. Volgende voorstelling een uitgekiende plek van midvoor achterin kiezen.

021Alechinsky

Tussen de middag naar het Cobramuseum en even onderdompelen in een zoete troost als tegenhang voor het bericht. De tentoonstelling van de Cobrabeweging met werk van Asger Jorn, Constant, Appel, en Lucebert. De werken niet allemaal onverdeeld mijn smaak, maar wel intrigerend, het elan van een overtuiging. Een welkome afleiding dus. Terug naar het dromenland, dat ingenieuze podium voor de leerlingen van groep zeven en acht. Een Driehuisschool, feest der herkenning, zo heette mijn Oma ook! De kinderen uitgelaten, gespannen. ‘Wel vreemd’ vond een jongen. Leerkrachten en ouders enthousiast. Mooi, dat is de voorwaarde voor een goed gesprek straks in de groep.

Op naar de ‘Place to be’, Leidse Rijn, maar nee. Hart weer een verdieping lager. Waar is de portemonnee. Zoeken in de tas, binnenste buiten gekeerd, geen groene beurs te ontdekken. Eerst terug naar het theater. Trappen op, speuren met ogen op steeltjes, nul  op rekest. Gedachten zochten koortsachtig verder. Waar heb ik ‘m voor het laatst gebruikt? In het museum om de kaart te pakken. Ook daar was niets gevonden, gegevens achtergelaten in een ijdele hoop. Het doemdenken nam een aanloopje. Geen geld, auto in de parkeergarage, pasjes in de beurs….help.  Naar het theater terug, trappen op, niets, onder de trappen, niets. In de foyer, nog eens de tassen doorstruinen. Ineens, en schaamte schoot omhoog, om de onrust die ik te weeg had gebracht, een dun bobbeltje in de grote enveloppe met naamkaartje en voorstellingsgegevens. Daar zat het vertrouwde groen tegen de wand aangekleefd, terwijl ik al een wonderlijke ‘einzelganger’ uit het museum begon te verdenken. Ik moest kleur bekennen, in dit geval groen en schaamrood. Langzaam klom het hart weer naar haar plaats. Adem in en adem uit.

Het saucijzenbroodje in het ziekenhuis smaakte nergens naar en kraakte zo vervaarlijk als de gedachten in mijn hoofd. Met de cappuccino spoelde ik de laatste onrust weg en spoedde me een uur te vroeg naar de zusterspost. Brutale mensen hebben de halve wereld. De denkbeeldige deuren zwaaiden open. Daar zat het lijdend voorwerp, blakend, berustend en in zalvende handen.

042

In de avond schilderde ik de octaven van het hart in roerige wolken. Kosmos, middeleeuwen en een ouderwetse ervaring. Als de schrik je om het hart slaat. Op een dag is twee keer teveel.

 

Een gedachte over “Twee keer teveel

Reacties zijn gesloten.