Uncategorized

Leren doseren

De nachten lengen alweer. Vanmorgen stroomde de ochtend nachtzwart door het zojuist geopende raam naar binnen. Het oplichtende scherm van de Iphone gaf zes uur en 24 minuten aan. Zo laat al en nog helemaal donker. Wanneer was dat er ingeslopen.

Gisterenavond was ik tijdens de wedstrijd Ajax- dynamo Kiev in slaap gesukkeld. Ondanks de boeiende eerste helft haalde ik slechts het eerste gedeelte van de tweede. Tot mijn verbazing zag ik dat de uitslag gelijk was gebleven met die van voor de rust. Had ik wel iets gemist. Onbewust geef ik toe aan de eeuwig durende stoeipartij met de gekneusde rib, de kussens, de lakens, de vermoeide opvangspieren. Bed is mijl op zeven. Ik ben er liever niet, maar dat geldt idem dito voor zitten. De rib zit precies in de knik. Daar waar het middel buigen moet, zeurt en siddert de pijn. Lastig om te negeren, eigenlijk niet te doen.

042De druif

Gisterenochtend eerst op de fiets. Hoera. Haar in de wind, koppie leeg en in de steeds warmer wordende zonnestralen de weg af fietsen. Wat een heerlijkheid. Bij de fysio afspraken gemaakt en beloofd dat ik thuis nakijk hoe de vergoeding voor de fysio is geregeld. Ook een aantal handelingen zelf te betalen naast die enorme hoofdprijs voor het eigen risico. Klagen doe ik verder niet. Ik heb dit jaar de goegemeenschap al meer gekost, dan menig ander mens.

Met nieuwe afspraken in mijn balboekje struin ik op de fiets het park in, eerste stop is de kringloop, nog steeds op zoek naar Dé júrk en nul op request. Tweede rondje brengt me langs het Ford. Voor ik daar aankom, fiets ik eerst op een klein achteraf weggetje naast een sloot waar een geheimzinnige waas boven hangt in witte slierten. Het valt me op dat het water eronder inktzwart is met een grijs beslag erover. Ertussen scharrelen kippen, terwijl de haan met borst vooruit mijn komst bekritiseert met een langgerekte kraai. Hanengedrag, zoals het mag.

haan

Om het Fort fietsen wordt een dubbel rondje, ik ben zo heerlijk van alles om me heen aan het genieten, dat ik de afslag terug naar het dorp weer mis. Pas als ik bij een huis kom dat er net zo uit zag als het vorige, met het ultieme gladgeschoren gazon en twee dezelfde, huh dezelfde?, auto’s voor de deur zag staan, had ik het in de gaten.

Dat overkomt je als je op microniveau kijkt. Tweede stop is bij de tweede kringloop. Ook geen succes. Even uitrusten in de boekenhoek en weer door. De rib zeurt om de bank. Ik negeer haar drenzen en rij naar het centrum. Een vrouw houdt me staande. Ze is in opleiding aan de politieacademie en ze doen een onderzoek naar het feit dat er zoveel fietsen worden gestolen rond het centrum. O jeetje, dat is een nieuw probleem. Zo ver was ik nog niet met mijn gedachten. Alles wat je hebt, kan je ook weer worden afgenomen. Natuurlijk…Bezit is kwetsbaar. Waar worden die fietsen dan het meest gestolen. Natuurlijk, op de plek waar ik hem zo juist gestald hebt. Ik vul een vragenformulier in. Bij de gewetensvraag over sloten, moet ik beamen dat er maar één op zit. Er hangen geen kabels om mijn nek. De vrouw wil gerust op mijn mooie paarse druif passen, terwijl ik de jacht weer open . Say yes to the dress.

In het spiegelbeeld staart het prednisonvet me verwijtend aan en oogt jurk niet zoals op het plaatje van de laptop.  Ik moet nog een week doorfietsen geloof ik. Rib lacht me uit. Ik zucht. Het is genoeg geweest. Fiets aan de elektro, lijf op de bank en het aantal kilometers verwerken.

Ik begrijp ineens waarom de tweede helft er niet meer bij kon en er dwars door het wereldse genoegen werd heen geslapen. Nu nog even even een kabelslot op de kop tikken en dan leren doseren.

7 thoughts on “Leren doseren

  1. Weer leuk geschreven! Ribben kunnen behoorlijk spel-breken. Een jaar of tien geleden brak ik er drie bij een uitschuiver in bad. Maanden last van gehad.

    Like

  2. Pijnlijk ja..hoop zo dat het snel niet meer zo zeurt en pijn doet, dat je vele kilometers op je mooie paarse fiets kunt maken 😊

    Liked by 1 person

Comments are closed.