Uncategorized

Zeeën van ruimte

Het was onbestendig weer, We hadden afgesproken te gaan wandelen, vriendin en ik. Bijkletsen, problemen aanroeren, perikelen tackelen door ze in de frisse blik van de ander te dopen, muizenissen te verdrijven in de vrije natuur, wind door de haren, omringd met lentevogelgezang.

Amelisweerd of Rhijnauwen, we hadden eigenlijk Amelisweerd gezegd, maar vriendin reed naar Rhijnauwen. Geen punt, want beide landgoederen zijn verweven tot een groot wandelgebied met heerlijke oorden om de inwendige mens ook lichamelijk te versterken. De wandeling was een keuze in het kader van het aangename met het nuttige te verenigen, nu bewegen dagelijkse kost was geworden in het verstilde bestaan. De vreugde van het samenzijn was verkwikkend, omdat de hang naar het woord nu groter was dan in de vroegere werksituatie, waarbij de hele dag interactie hoogtij vierde.

IMG_3194.jpg

We reden in haar comfortabele auto er naar toe en stevig gearmd liepen we het pad af, waarbij ze nauwkeurig mijn energie peilde door zo ongemerkt mogelijk mijn ademhaling in de gaten te houden met af en toe de vraag of het niet te snel ging, of te zwaar was. Het bospad, zo vertrouwd, ik ken er bijna elke tak. Er zat een roodborst parmantig op het hek. Het gefrutsel om het fototoestel op te diepen uit mijn tas duurde te lang, waarna de vogel gevlogen was en het kale hek zelf om aandacht bedelde. De frisse lucht werd gretig  afgenomen, maar haar blik bleef naar beneden gekeerd of naar mij en daardoor viel het mij op dat ik zelf altijd aan het vorsen ben. Ik speur het leven in beelden bij elkaar. Er ontgaat me nog steeds veel, maar veel ook niet. In mijn alleen gaan heb ik geleerd te zien. Prachtige taferelen, tussen het gras de wereld van het kleine grut, groter dan gedacht, in een braambos een kwetterend vogelparadijs, in het water het vloeiende bestaan van vogel en insect, van vis en watervlo.

035

Daarvoor moet het innerlijk soms een beetje opzij, of omgekeerd de natuur, al naar gelang de belangrijkheid van het moment. Bij vriendin was de eigen wereld op dat moment vele malen groter en de zorgen, de onzekerheid, de vragen en het verdriet strekten zich uit tot het pad, de houtschilfers, het grint, de dorre twijgen, de aangestampte aarde en al wat zich onder haar ogen en onder haar voeten bevond. De indringende lucht van de koeien op stal schudde haar omgeving even wakker, scherpe zurige lucht die denken deed aan mistige sluiers boven het landschap, dampende ingekuilde mest en een vroege bleke ochtendzon erboven.

In de veldkeuken waarbij we van Rhijnauwen naar Amelisweerd moesten rijden, omdat ze aan het raspen van mijn ademhaling hoorde dat het aantal stappen al geteld was, kwamen we bij en laafden ons aan het ‘Levain brood’. Het bracht de dagen van weleer, toen de kinderen nog klein waren en ik met liefde en moederlijke koestering van een eigen papje, dat toepasselijk het moederdeeg heette, iedere dag opnieuw weer brood bakte. Hartenbrood naar het woord. Een broodje zuurdesem met oude boerenkaas. Toen en nu nog steeds het lekkerste lekker.

090.JPG

Onder dat heerlijke genot was het goed toeven. Vriendin en ik hadden ons gelaafd aan het delen van elkaars tijd en de genegenheid en we beloofden om gauw tot een herhaling te komen, nu zij werk wat wilde indammen en ik alle tijd van de wereld bezat. Een mooie gelegenheid om per stap de gedachten een weg te laten vinden, hoger en  hoger. Ramses Shaffy zong het al: Hoog Sammy, kijk omhoog Sammy, want daar is de blauwe lucht’. Een wijde blik geeft zeeën van ruimte.

4 thoughts on “Zeeën van ruimte

Comments are closed.