Iedereen ziet anders

Wat is dat toch dat je als vrouw alleen niet rond mag lopen, zonder dat vermeende heren denken, aandacht te moeten schenken op een opzichtige manier. Gisteren liep ik, op een tijdstip dat alle Portugezen ver weg blijven om fiesta te vieren, tegen beter weten in naar het strand. Misschien om de rust te zoeken van wind door het hoofd en om de om aandacht roepende zeemeeuwen met hun verongelijkte kreten, die optornen tegen een tegenkracht die altijd groter is. De grote, potsierlijk hangende vogels ‘ins blaue hinein’, tonen hun wilskracht door hun doorzettingsvermogen. Steeds weer blijven proberen tegen beter weten in om daarna, met een sierlijk zijwaartse duik, onder de druk uit te vliegen en opnieuw het gevecht aan te gaan.

De zon schijnt fel. De aantrekkende wind zwiept het water op tot zilverwitte golven die hoog boven de zeespiegel uitstijgen. Ze glinsteren aanlokkelijk en nog trekken ze mensen  de zee in, terwijl je aan de snelheid waarmee ze weer terugrollen kan merken dat de stroming te sterk is. Slordig liggen er soms mannen in hun zwembroek zonder handdoek in het zand, neergeploft, uitgeteld, misschien te vermoeid en te slaperig naast een handvol buitenlandse gezinnen en wat stugge wandelaars. De zon brandt genadeloos op mijn blote schouders, maar ik heb een sjaal in mijn tas om om te slaan in geval van nood.

De grote tas met tekenboeken is mee, omdat ik beloofd heb tijdens mijn vakantie de omgeving vast te leggen in contrasten, zoals  licht/donker, leeg/vol en te focussen op het ritme. Het is de bewustwording van het deel in het geheel. Het spelen ermee opent een nieuwe wereld, samen met de verruiming door het perspectief. Ik beleef alles anders dan de realiteit laat zien. Ik vervorm elk perspectief zodra er iets belangrijkers op de voorgrond staat. ‘Iedereen ziet het anders’ zei Titiaan al, een Venetiaans schilder van lang geleden. Anders is niet per definitie verkeerd. Anders is mijn eigen kleuring van de waarneming. Verkeerde perspectieven of uit verband getrokken verhoudingen vergroten de surrealistische inslag, zetten de kijker op het spoor van de verbeelder, roepen vragen op omtrent zijn beleving.

Met die bagage in mijn hoofd vind ik een verhoogde lege bank. Daar is het goed toeven. Mooi uitzicht, prachtige horizon, waaiwinden om mijn hoofd en schoonheid in al haar voegen. Eenmaal gesetteld blijkt de grafiekstift thuis te liggen, dan maar wat houtskool voor wat schetsen. Verdiept in wat er binnenkomt merk ik, zijdelings, dat een man het pad op komt lopen. Wonderlijk omstandig zegt hij gedag. Blijft dralen, schikt de trui om zijn schouders, strijkt een hand door zijn haar. Tuurt naar de zee, het strand, de mensen en naar mij. Ik ga onverdroten voort. Ogen op de zee gericht, met in een ooghoek de man en zijn gebaren.

Na vijf minuten , wat duren vijf minuten lang, onverdroten gewerkt te hebben in het boekje, angstvallig afgeschermd voor de buitenwereld en zijn vreemde ogen, kiest hij eieren voor zijn geld. Misschien zie ik het anders en is het een man, die net als ik, geniet van het uitzicht, van de glinstering van de zon op de zee, de uitbundig uiteenspattende golven in oplichtend zilverwit.  Het is het gevoel, dat omhoog kruipt en een ongemakkelijke houding geeft aan iets wat een volkomen natuurlijk beeld was. In ijl tempo wordt beeld in lijnen vastgelegd om mijn weg te vervolgen naar het strand, waar wind zorgt voor speldenprikken zand tegen mijn benen op en zoute druppels op mijn lippen. Mannen blijven staan en talmen wat. Verkeerde focus, iedereen ziet anders, Titiaan wist het, maar ineens snap ik zonnebrillen beter die in mijn optiek het zicht op de werkelijkheid zo kunnen vertroebelen. Tijd om op huis aan te gaan.