Uncategorized

Tijdreis in vrije val

Gisteren nam ik, na een enerverende week, een duik in het verleden. Niets frist zo op als een bad memorabele momenten. De uitnodiging was er een uit een nooit overgegaan stuk geschiedenis. Elke mooie samenwerking wordt verleden tijd op het moment dat het achter je ligt. Banden, ooit gesmeed in die woelige dagen door strijd en behoud, liefde en doorzettingsvermogen, angst en wilskracht, vermoeidheid en het pure, behouden geloof in de visie smeedden sterke ligamenten, waar diepe genegenheid voor het leven houvast kreeg.

Herinneringen stromen binnen, terwijl we in de warme rode kamer aan het kouten zijn en anekdotes kabbelen er door heen. ‘Weet je nog, die keer’ en daar gaan we weer. Geen moment van stilte, maar een niet aflatende stroom mooie momenten. De vraag naar gemeenschappelijke bekende of minder bekende vrienden en kennissen levert stof op voor meer dan er ruimte is. Waar zijn alle mensen naar toe uitgewaaierd, wat beweegt hen, zijn de roots er nog, lopen de kinderen in de voetsporen van de ouders. Hoe is hun eigen weg gegaan.

scannen0175

Als dan het zonnetje binnenkomt huppelen, ben ik in het Griftpark met zoonlief die jarig is en een goede vriendin en vriend. Zoonlief wordt vijf. Klein, tanig, gebruind koppie, eindeloos aandachtig spelen ze samen met de modderstromen die langzaam hun weg zoeken naar beneden bij de fontein, glijbanen op, hele hoge, ik kijk niet, maar vang hun beweging in de camera als ze uit de stalen buis zoeven. Geschater op de grote schommel waar met gemak plaats is voor drie in een uit de kluiten gewassen autoband. Vervaarlijk helt de bovenrand over. Ik kijk niet, maar vang hun gespannen pretogen in de lens, dat in juichen uit een spat als het de andere kant op helt.

scannen0170

Natuurlijk is er picknick bij, het kleed op de grond, de kinderhand die smult van de verhalen en zich laat vullen met wat chips en limonade. Een topdag was het, die onbevangen kinderlijke uitgelatenheid, herinneringen in beelden op het netvlies en met foto’s aan elkaar geregen. Ze zijn alle drie uitgewaaierd, ieder een eigen weg en dromen hun toekomst .

Een ander moment als dat zonnetje afscheid neemt van haar kleuterperiode, dat moeizame moment van loslaten en ik dat kleine pakje krijg, waar een kettinkje in zit. Er hangt een allerliefste zilveren aap aan, die zich aan zijn staart ontrolt recht mijn hart in. Jaren heb ik het gekoesterd en alleen afgedaan bij optredens, totdat ik het daar, tot mijn onuitsprekelijke verdriet, verloor. Een nieuwe aap kwam, in de herhaling,  die met het leven bewaakt wordt.

015

Herinnering is meer dan aandenken, de foto’s in de fotobak, de beelden in het hoofd. Het zijn verhalen. Ze hebben zich opgestapeld en verzameld in de blauwe spelonken van het brein en wanneer een klein accent wordt aangehaald, schiet het beeld achter de ogen vol met eerst nog gebroken vegen, maar later puzzelstukken, die naadloos in elkaar passen en dan het totaalbeeld. Reizen in de tijd, vertrouwd, zo zelfs dat ik doorschiet naar de Amandelstraat, de stapelbedden en het opklapbed, die ene kachel en later Boerebooms automatiek, omdat het zonnetje naast zijn huis daar op kamers blijkt te zitten. Haar kleine voetstappen vallen in mijn grotere in de Adelaarstraat en het Willem van Noortplein, haar grotere in mijn oudere in dat Griftpark van weleer en we wandelen nog een poosje door tot vermoeidheid toeslaat.

Er gaat niets boven een tijdreis in vrije val, die alle kanten opschiet, toekomst, verleden, heden en alles wat er mee samenhangt aanraakt, daar ligt liefde aan ten grondslag en diepe genegenheid tot in de eeuwigheid..

 

One thought on “Tijdreis in vrije val

Comments are closed.