Uncategorized

Een Enkeltje Mars

Gisteren was het in Utrecht de grote marathon dag. Terwijl horden graatmagere marathonlopers, diehards en bikkelaars Utrechtse Maliebaankilometers aan het verhapstukken waren, liep ik mijn eigen kleine bescheiden marathon. ‘Alle goede dingen bestaan uit drieën’ zei mijn wijze moeder altijd. ‘En een ongeluk komt nooit alleen’. Terwijl ik hier de straat uit wandelde en op de rotonde  het zicht op de weg werd benomen door de hoge struiken, doemde ineens de vuurrode alarmerende neoncijfers 77 op. Het laatste stuk werd ouderwets rennen om de bus te halen.

Toen ik hijgend in het voorportaal bij de chauffeur stond, maande hij me aan om eerst maar eens te gaan zitten en dan later in te checken met de OV kaart. Terwijl ik amechtig op adem probeerde te komen, gleden mijn gedachten naar een kinderlijke belofte, die ik ooit gemaakt had, toen de boodschap doorkwam dat mijn Opa een hartaanval had gekregen, terwijl hij hard liep. Hij wilde eerder thuis zijn dan oma, om voor haar de thee te kunnen zetten. Het leed was al geschied eer hij de grond raakte. Ik zou nooit meer rennen.

005Hoog Catharijne

Langzaam kwam alles weer tot bedaren, hoofd en hart. Heerlijk met de bus naar het centrum, geen dure parkeerplaats, voor de deur afgezet, ik had het goed voor elkaar. Niets was minder waar. In het kader van de marathon was de binnenstad hermetisch afgesloten voor bus en auto. Ik moest lopen naar de stadsschouwburg. Wie ooit op Hoog Catharijne is geweest op zondag, weet dat dat een  uitdaging op zich is. Ik moest om 16.00 uur in de stadsschouwburg zijn.Met gepaste haast slalomde ik door de winkelende en kauwende menigte heen. Hier en daar een rugzak omzeilend en af en toe struikelend over een rolkoffer zochten mijn ogen de snelste route, daarna door de Zakkendragerssteeg naar de gracht. Die optie was minder slim. Daar verlaagde het tempo zich zienderogen. De steeg is een groot terras geworden. Daarna ging nog gezwinder de pas er in en werd ik  bijna omver gereden door grote getale terugkerende marathonlopers op de fiets richting station.

Ik was er  op het nippertje. De energie die het kostte steeg binnen twee seconden naar het hoofd en walmde uit in jas en vest. Jas uit, vest uit, uitwasemen, maar eerst de trap op. Een vesting voor een arme longlijder, zeker omdat het wel zes trappen hoog was. Dat arme hart met de rammelende kleppen kon het bijna niet meer verwerken en toen ik eindelijk op de stoel zat in de blauwe zaal daalde de rust weldadig in, maar bleef het nog  minutenlang bonken tegen de ribbenkast. Deels van de sensatie om wat ons te wachten stond, maar deels door de aanslag op het loopvermogen. We gingen naar mars met Het Filiaal, maar voor mijn gevoel was ik al naar de maan geweest.

De beloning is er met een prachtige voorstelling, die ik niet ga verklappen. Zoals gewoonlijk zit ze weer in elkaar met prachtige vernuftigheden van muziek, techniek en krachtig acteerwerk. Het verhaal is ingebed in filosofische kunststukjes, die je soms pas herkent, als het moment voorbij is. De acteurs werken zich in het zweet, maar wij als ontvangers zitten zo in het verhaal, dat je ademloos er induikt door de snelle wisselingen en kijkpunten en er uitgeput weer uitrolt. Er valt zoveel te zien. Eigenlijk heb je bij een voorstelling van het filiaal nooit genoeg aan een keer. De clue is overweldigend, ontroerend en zo waar. Het hele denken wordt op een ander been gezet. Dat is de kracht van de theatermakers van het filiaal onder regie van artistiek leider Monique Corvers, muzikaal leider Gabor Tarjan, die overal muziek uit weet te slepen en objecttheatermaker Ramses Graus.

Terug kuieren we naar het station. Later ga ik nog een keer, dat weet ik zeker. Met mijn hoofd in de ruimte neem ik de verkeerde afslag en moet weer terug. Het is bijna te raden. Als ik op de roltrap naar beneden sta, zie ik de bus al warm draaien. Ik maak me op voor nog één keer een persoonlijke marathon, daarna doe ik het nooit meer, opa indachtig. Je moet wat over hebben voor Een Enkeltje Mars! Het is het dubbel en dwars waard.

One thought on “Een Enkeltje Mars

Comments are closed.