Uncategorized

Verlichtende Engel

Een aantal dagen geleden zei de PC dat hij genoeg had van al dat gejeremieer. Ze ging staken. Op hetzelfde moment startte ze niet meer op en bleef hardnekkig vasthouden aan haar zwarte scherm met witte letters. Daarbij leidde ze me om de tuin want ze gaf twee noodscenario’s weer, maar zelfs die gaven geen gehoor. Het in coma verkerende apparaat moest met zoonlief mee om binnenstebuiten gekeerd te worden. Daar ging ze, mijn ouwe getrouwe. Gelukkig had ik de laptop nog.

Vandaag, een week later, op mijn schrijfplek, wilde ik de laptop opstarten. Ze gaf een alarmerende beep en bleef hardnekkig op zwart staan. Zoonlief denkt nu, dat ik iets er mee uitspook. Maar echt, ik heb er niets anders mee gedaan dan schrijven en checken. Dat zijn de momenten, waarbij mijn hart angstvallig aangeeft dat ik dit vandaag er niet bij kan hebben. Ik moest nog zoveel doen. Niet dus. Pc in staking, laptop in staking, reddende laptop van zoon op de knieën en onder ede beloofd dat ik ze nergens anders neer zou leggen dan op zijn bureau, om doemscenario’s met kraspartijen te voorkomen.

Ik heb dus nu vermeend goud onder de handen en ik durf inderdaad niet anders dan de toetsen lichter te beroeren dan ik normaliter op mijn oude rammelkastje deed. Ook de foto’s kan ik niet inladen of opvragen. Mijn verhaal over de Frottage-techniek blijft in het vat zitten. Geen nood, het verzuurt niet.

Het is een periode van staken. Over twee weken gaan wij leerkrachten ook. Er is veel steunbetuiging en het zal veel aanhang krijgen, als ik alleen al op de reacties van onderwijsland in deze stad af ga. Ondanks het feit dat het de dag van de leraar is en het bestuur van 21 scholen een prachtige feestdag heeft georganiseerd, met workshops, sprekers, het filiaal en een heerlijke lunch, gaan van elke school minstens gemiddeld vijf leerkrachten naar Den Haag. Het is een dubbel gevoel. Ik ga niet naar Den Haag, omdat mijn dochter, samen met enkele van haar teamgenoten, meedoet aan het theaterspektakel en dan gaat moederschap voor. Dit wordt haar eerste grote optreden en een klein mijlpaal. Als ouder hoor je er te zijn. Dat staat buiten kijf.

Als een kind, hoe oud het ook is, een stap voorwaarts doet, die belanghebbend kan zijn voor het verdere verloop van zijn bestaan en de mogelijkheid bestaat dat je daar getuige van mag zijn, dan grijp je die kans. Meer moeder dan leerkracht en geld bepaalt niet mijn rol in het maken van keuzes. Hoe zit het dan met de solidariteit. Daar zijn weer die afwegingen voor. De hele onderwijswereld is in beroering. Er zullen veel mensen gaan. Met hart en ziel steun ik de actie.

Als ik het voor het zeggen had, dan zorgde ik ervoor dat extra geld de organisatiestructuur ten goede zou komen. Andere organisatievormen, veel meer aandacht voor het individu, alle extra ondersteuning als IBers, vakleerkrachten, logopedie, fysiotherapie en remedial teachers weer terug de school in, twee leerkrachten, een oudgediende en een pas beginnende leerkracht voor de groep, zodat de knowhow van die krasse knarren niet weggegooid wordt met het badwater, zoals nu het geval is. Daarnaast zou ik voor alle oude schoolgebouwen een renovatie in petto hebben en werd het oude ondeugdelijke materiaal ingewisseld voor nieuw en aantrekkelijk ontwikkelingsmateriaal.

Maar ik zit hier met twee stakende digi’s, die pertinent weigeren om mijn boodschap te verkondigen. Ik ben onmondig gemaakt en moet me behelpen met de invaller van mijn zoon, waar geen krasje op mag komen. Behoedzaam sluit ik af. Ik zou het wel weten als ik Onderwijs in de portefeuille had. Ik zou heel snel leren luisteren tussen de regels door, want de krassen zijn al barsten, leerkrachten vallen bij bosjes uit, worden ziek, klagen steen en been. Als het zo blijft, gaat straks het hele beeld op zwart en dan is er geen verlichtende engel om het tij te keren.

 

One thought on “Verlichtende Engel

Comments are closed.