Uncategorized

Niet geschoten is altijd mis!

We zijn weer thuis na een week elders toeven. Pluis steekt haar vreugde en liefde niet onder stoelen of banken. Ze draalt en talmt om mijn benen, laat zich gewillig aaien, geeft kopjes tegen mijn stramme kuiten. De kattenbak heeft hulp nodig en de vloer behoefte aan een stofhapper, maar verder is huis in redelijke staat. Zoonlief heeft er goed op gepast.

640

De plunjetas plofte in de gang, de tas met los/vast in de kamer en de eerste missie was de boodschappen, met drie heerlijke tijdschriften om, wat gisteren nog morgen was, door te kunnen komen met nieuws, ideeën en inspiratie. Het waait hard, stormachtig bijna. In totaal hadden we vorige week zegge en schrijven twee dagen pittige regen. Dus telden we alle zonnige momenten op en die waren er talrijk. Was ik boos omdat de wifi niet doorkwam? vroeg zus. Nee, boos niet want daar werkte het echt niet harder door. Lastig was het als tijdhapper. Ik was gemiddeld twee uur aan het proberen om deze dagelijkse blog te posten. Zonder foto’s of andere tierelantijnen. Zo kaal en recht mogelijk. Eerst in Word schrijven en dan kopiëren en opslaan in die ene tel dat de virtuele wereld zich op een kier opende. Niet te vroeg en niet te laat, anders werd het weer oeverloos wachten. Geduld is een schone zaak, placht mijn vader te zeggen, die daar zelf al te weinig van had.

spanje de bus

Hoe deden we dat op vakantie in de grijze oudheid, toen vervoer nog een busje was met een motor van een Taunus 15 M, er een stuk of acht kinderen ingeblikt zaten in het vehikel en de aardappelen onder onze voeten door rolden. Ik had een dagboek. Altijd en overal. Iedere twee of drie dagen werd er ergens een pauze ingelast om kaarten te sturen. Nieuws voor het thuisfront, in de wetenschap dat dat hen pas zou bereiken als we lang en breed weer in Nederland waren en de herinneringen aan de vakantie een rolletje foto-negatieven en die ansichten waren.

Ik schreef om me later te herinneren wat we hadden ondernomen, maar meer nog, waar ik in was beland. De behoefte om te publiceren was er niet. ‘Waarom schrijf je iedere dag’, vroeg zus. ‘Omdat het voor mij een verwerking is’ denk ik nu. De indrukken komen binnen en kunnen me ter plekke murw slaan of overweldigen. Er zijn momenten die ik zou willen wissen en anderen die ik wil omarmen, vasthouden, maar voor beiden voel ik de behoefte om ze te boekstaven in mijn hoofd eerst en later tijdens het schrijven er de juiste woorden aan te geven. Het is de associatie die me soms steeds verder afvoert van het moment.

206.JPG

Ik ben een denker geworden, een schrijver die denkt en niet direct kan ik meer antwoorden op wat ik ter plekke meemaak. Schrijven brengt dat met zich mee, als een natuurlijke voeding voor het vatten van het beeld in het woord, zoals de fotograaf dat nodig heeft om wat hij waarneemt te voegen in het beeld. Het heeft ook nog een andere oorzaak. Ik hoor slecht. Hang op de grens, want kom nog niet in aanmerking voor een gehoorapparaat, maar mis de helft aan opmerkingen. Ik ben er zo aan gewend geraakt, dat ik overal mijn eigen ondertiteling voor heb gevonden. Dat is lastig soms, want adequaat in een deuk liggen lukt niet als je de clue net heb gemist. Bovendien ligt het gevaar van een eigen invulling op de loer. Het is niet altijd makkelijk.

‘Digitaal’ is fijn om alles te herbeleven. Ik klik de foto’s aan en zie voor me hoe de situatie was, maar vanuit een andere positie dan toen ik er middenin zat. Ik lees de verhalen erbij en dat voelt helemaal goed. Dat maakt dat je er dubbel van kan genieten. Twee keer achter elkaar op vakantie gaan is top. Ze verschillen niet veel maar essentieel op bepaalde punten. Daar draait het om. Zodat ik achteraf nog eens hartelijk kan lachen om een gemiste clue! Niet geschoten-in beeld en woord-is altijd mis!

 

One thought on “Niet geschoten is altijd mis!

Comments are closed.