Uncategorized

Elkaar ontmoeten.

Zo’n dag dat je een bospad afwandelt, bij het meer uitkomt en langs het fietspad verder wandelt. Levensgevaarlijk begreep ik, want achteropkomende fietsers hoor ik niet bellen, met geen mogelijkheid. Zo’n bel wordt zwierig teniet gedaan door mijn fluittoon en tackelt daarmee onmiddelijk mijn alertheid in verkeerssituaties. Wat  moeten die hoge tonen in het verkeer, ze halen elke stokdove onderuit.

Dat zijn de achteropkomers, maar nu de tegemoettreders. We zitten in Haselunnen net over de grens, maar door de vakhuizen, het karakter van de dorpen en de vele Bierkeller, die we tegenkomen is het onmiskenbaar Duits en dat zet de sfeer. Het opmerkelijkst is de mate van begroeting. ‘Morgen, Chuss, Gutentag, Hallo’, klinkt het ons tegemoet. Het zorgt voor wat verlegenheid als het een groep is, maar vooral bij de enkele begroeter vormt het onmiddellijk een nieuwe vorm van een band door de blik, die kennis neemt van het feit dat je bestaat. Sommige kijken opmerkzaam, sommige nieuwsgierig, weer anderen nemen je tot in detail in ogenschouw en anderen mompelen het schijnbaar achteloos, maar altijd met een contact door de blik.

We blijven niet hangen in de anonimiteit van de Hollander, maar imiteren dit gedrag onmiddellijk, aarzelend eerst nog maar allengs fermer en het resultaat is opmerkelijk. Veelal schuilt er achter de blik een zachte verstandhouding, een onomwonden acceptatie ondanks welke grens dan ook. Die buren van ons. Daar vallen bij ons nog wat stappen te zetten in de contactlegging. Overal klinkt in dat Noorduitse steengebied een gemoedelijke ondertoon, lachende gezichten en een ongelimiteerde aanvaarding van de aanwezigheid van de toerist in het algemeen en de Nederlander in het bijzonder.

Vergelijking: Nieuwegein tijdens een willekeurige wandeling. Zwijgend passeren de eenden, de honden, de mensen. We kijken omhoog, of intens naar het uiteinde van de lijn waar de hond aan zit. Ik schouw de vogels in de buurt als een eventuele begroeting van mij blijft hangen in het luchtledige en de woorden vliegen naarstig met de merel op in de hoogste plataan die ze kan vinden. Een enkele keer doorbreekt een kind of een grappige actie van een hond de stilte door een heimelijke glimlach om monden te toveren.

Elke glimlach die gij uitzendt, keert weer tot U terug’ glimlacht Confucius in mij uit dat kleine boekje met de wijze spreuken van de Jaren zestig en ik ben het wel met hem eens. Zodra mensen deuren openen en zich tonen, verandert er iets wezenlijks. Muren brokkelen af, onzichtbare draden worden geweven om ze direct daarna weer vrij te kunnen laten, maar de toon is gezet. Voor een seconde heeft men notitie genomen van je aanwezigheid, je krijgt, ook al is het maar voor even, een fractie betekenis en al die kleine beetjes, geven je aanwezigheid vorm. Je doet er toe.

Eenzaamheid komt binnen sluipen als je je alleen voelt staan, als de wereld zich niet meer opent, als er geen contact is met de belangrijkste mensen om je heen, als het verleden en de toekomst schrijnen en het heden huilend stil blijft staan. Als je vraag om aandacht blijft steken, een aanraking in de lucht blijft hangen en de muur tussen jou en de maatschappij groter en niet te slechten blijkt. Als je je blijft afvragen of je aanwezigheid verschil maakt. Als het duister valt en de luiken zich sluiten. Om een opening los te wrikken kan de eerste aanzet zo’n onbekende glimlach zijn.

Daar peinsde ik vandaag over in dat kleine wandelingetje langs het meer, waarbij ik meer mensen in de ogen heb gekeken, dan in mijn vrije week daarvoor. Zo gaat het dus. Iemand aankijken, contact maken, begroeten en weer loslaten in de wetenschap dat we gezien worden zonder aanzien des persoons, zonder aanname, zonder gevormde mening, maar als ons hele eigen zelf, elkaar ontmoeten. Vasthouden en meenemen en dan een steen leggen in die niet aflatende stugge vloed van tegemoettreders en achteropkomers. Wie weet!

 

 

 

5 thoughts on “Elkaar ontmoeten.

      1. Ja, wat een tijdstip .. juist dan.. 😉

        Ik groet iedereen die ik tegenkom, vooral zij die stuurs voor zich uitkijken en langs mijn huis en voortuin lopen of fietsen. Geen groter plezier dan een reactie te krijgen.

        Like

Comments are closed.