Mijn broer is een held. In de afgelopen nacht dat wij de slaap probeerden te vatten in het nieuwe vakantie onderkomen, bracht hij zijn nacht door in een sheltertje op een mini postzegel gras grenzend aan het huis.
Dat was hij op zich gewend, want hij trekt er heel vaak op uit. De afgelopen nacht echter, terwijl ik door de Walkuren uit bed werd gedreven, Wodan en Thor tegelijkertijd aan het stoeien waren in het luchtruim, begreep ik in een luttele seconde onder welke omstandigheden Dante zijn hel moet hebben geschreven. Die was losgebroken boven onze hoofden en alle zondaars daalden neer.
Ik kon de slaap niet vatten en in mijn hoofd ontspon zich de strekking voor dit verhaal, maar ik bleef wel krampachtig liggen en hield de luiken gesloten uit angst, dat de bliksem naar binnen zou slaan als ik het ook maar waagde om de laptop open te zetten. Bovendien was er geen wifi aanwezig dus het tijdstip van schrijven was totaal ondergeschikt en van geen belang. Een rustgevende gedachte.
Ik probeerde een foto te maken van het sheltertje, dat als een grote libelle met dichtgevouwen vleugels over mijn broer zijn leven waakte,maar de weergave deed slechts een vermoeden reizen van wat vage contouren. Hij heeft zich er doorheen geslapen. Misschien net als mijn andere zus, als een roosje, maar ik waag het te betwijfelen. Terwijl ik dit schrijf, is hij nog niet uit zijn schuilplaats gekropen.
Herinnering:
Het huis boven op de heuvel in Hombourg, het allerhoogste punt uit de wijde omgeving. Wij bewoonden met 20 goede vrienden tijdelijk deze vakantiewoning. Kinderen en volwassenen achter alle ramen van dit huis dat met haar stralende lichtbundels de ogen richtte op het dal. Als de lucht zich onheilspellend samenpakt en de eerste strijdwagens zichtbaar worden, de eerste flltsen met kracht in de diepte schichten, doven de lichten van het huis en blijven we hangen achter dichte vensters om de vergankelijkheid van de wereld in ogenschouw te nemen. De kinderen hingen ademloos op de vensterbank en ik berekende de kansen op een snelle vluchtroute als het mis zou gaan. De hemel scheurde open.
Vakantieontspanning op het terrein van DOS, Door Overwinning Sterk, de plaatselijke voetbalclub. De schapenhokken verrieden het landelijke karakter en de mate waarin het veld ooit tot de verdedigingslinie behoorde en nu boden ze een veilig heenkomen, als plotseling vanuit het blauwe de donkere wolken zich samenpakten en de hemel zich ontsloot boven onze hoofden.
Teveel makke schapen van vier tot tien jaar in het hok en als er maar een van ons begon te huilen, brak de paniek los en drukte voorgoed een stempel op alles wat een vakantie ontspannen kon maken. Angst voor onweer werd voor eeuwig ingefreesd.
De houtduif koert gemoedelijk, een zus is wandelen en de ander kleurt een mandala, broer sluimert de slaap der onwetenden en zijn tweelingzus ligt ook nog op een oor. De koffie maakt de herinnering aan het onweer zoet, het leven neemt een vlucht en de eerste donkere wolken pakken zich al weer samen. We wachten het rustig af. De vakantie duurt nog een hele week.
Mijmeringen 