Uncategorized

Nooit is het een brug té ver.

How time flies!

Vandaag worden mijn beide mannen 32 jaar. Ergens in de diepte, maar ook weer zo dichtbij, duiken de beelden van het verleden langszij. Ze overvielen me een maand te vroeg, terwijl ik ‘s middags nog op de fiets naar de Gynaecoloog was geweest. In de nacht begonnen de weeën en die namen al snel serieuze vormen aan. Met Vasalis als troost voor mijn pijn en met een goede fles wijn voor mijn verlosser tufte ik met de auto naar het Antonius. Dat lag praktisch om de hoek, dus het was goed te doen. Het was inmiddels acht uur ‘s morgens en onderweg viel er nog een wee weg te puffen.

scannen0028

Vrouwen worden dappere overlevers als kinderen om verlossing vragen. Het ging allemaal heel snel en ondanks het feit dat we nog niet helemaal klaar waren met hun ontvangstplek, waren ze meer dan welkom. Wat een bijzonder feest. Een tweeling maakt wat los bij andere mensen. Ineens ben je niet de familie doorsnee, maar ook een beetje bijzonder. Onze ogen waren alleen maar gericht op dit wonder van de natuur. We waren er een beetje stil van en gloeiden van trots, van binnen en van buiten. Pijn en leed, wie maalt er nog om. Bovendien had ik nauwelijks tijd gehad om aan die pijn te wennen. Ze wilden halsoverkop naar buiten in een tijdspanne van 6 minuten.

We werden overladen met mensen en cadeaus, met gelukswensen, met kaarten en brieven en ik zag familieleden waar ik nauwelijks het bestaan van kende. Bijzondere momenten, geboorte van de kinderen, vijf in mijn geval en alle vijf bijzonder. Nou ja vier bevallingen want die van de tweeling telde als een. Zelfde weeën , zelfde pijn, zelfde moeite, met als dubbele beloning, twee totaal verschillende jongens.

IMG_2357

Parels aan het levenssnoer, schreef ik ze vandaag sentimenteel. Laat me heel even dwalen en geef deze romanticus een podium. We leven in het nu, we kijken naar de toekomst, maar ik zal nooit die hoogtepunten uit het verleden vergeten, die van blijdschap en verdriet en bij tijd en wijle vind ik het fijn als een naald in de groef, daar te blijven hangen. Niet te lang, maar toch. Het vormt de basis van de voortgang van het bestaan, het weeft de draden van de wieg tot het graf, een levenswerk met prachtige kleine subtiele en soms groots en meeslepende momenten.

175Knoopjes/detail

Gisteren vormde zich onder mijn handen een stuk verleden tot het heden, omdat ik mijn lievelingsjasje van fijn geweven teer organza goud met roze en mijn prachtige versleten paarse voile jurk verwerkte in materiekunst à la Rauschenberg. Textiel op doek, geschikt, geplakt, getackerd, gekramd, met liefde, zoals het leven zelf. In een volgend werk vervlochten hele putdeksels, deurkloppers, sleutels, in weer een ander een verweesd stuk hangmat, zich tot een persoonlijke mythe.

180Werk van Betteke Mulder.

Een overbrugging van de tijd in twee avonden hard werken. Nog is het niet af. Er glinsteren vissen in woelig water in de gouden zon en er moet nog een laatste snuif verleden toegevoegd. Dan is het klaar. Geen levenswerk, bij lange na niet. Een tweede leven voor mijn lievelingen en daarmee heb ik de brug geslagen van het heden naar toen en weer terug. dat is de kunst. Het verleden koesteren en het heden omarmen en nooit is het een brug té ver.

 

3 thoughts on “Nooit is het een brug té ver.

Comments are closed.