Zet je schrap. Ik kom eraan!

Vanmorgen heb ik me verslapen. Voor het eerst sinds mensenheugenis weer eens. Half negen schoot ik wakker terwijl zoonlief de trap afroffelde, de deur uitvloog en met een slag de stilte over het huis daalde. Tegelijkertijd sprong poes Pluis op het dekbed. Vanuit het diepste hersenzwart, kwamen de eerste gewaarwordingen binnen glijden. Het wit/grijze aaibare keeltje van pluis, de bleke onderkant van mijn bovenarm die ik onder mijn hoofd had geschoven met vlak erop het verblindende ochtendlicht dat mijn blik overspoelde. Tegelijkertijd het besef, dat ik in coma had gelegen en in de wetenschap, dat ik tergend moe moest zijn geweest door het verbeten doorgaan tot acht uur ’s avonds met het bijwerken van de portfolio’s. De handen voelden stram van het knippen en plakken, de geest verdeeld in een mengeling van genieten van de allermooiste momenten en de droevenis om het naderende afscheid.

‘Zeg nooit nooit’ waarschuwde mijn moeder ons, als we pruilden dat we iets nooit meer zouden kunnen doen. Dat het een waarschuwing was bleek uit de indringende blik die erbij hoorde, de gefronste wenkbrauwen als een verheffende vinger, maar die dan net weer niet. Dat maakte het daarom zoveel krachtiger.

’s Middags belde de organisator van de Pio op om een afspraak met me te maken. Daardoor opende de toekomst zich op een kier. Misschien ben ik volgend jaar wel een ander portfolio aan het plakken. Terwijl ik aan het plakken was, kwam dochterlief even langs waaien, ze moest naar de eindmusical van groep acht van haar school en had anderhalf uur te overbruggen tussen haar voorbereidingen in haar eigen groep en de voorstelling. Dat bracht een intiem moment van bewust zijn van elkaar. Er openden zich ineens perspectieven. Ik zou mijn dochter mijn erfenis geven aan wat zo verrijkend was gedurende al die jaren aan geheime sfeerbrengers, zoals mijn Kamishibai en het vingerpoppetjes theater, het poppenhuis en de stoffen poppenkast met de mooiste poppenkastpoppen, die ik bij elkaar scharrelde op kringlopen en koninginnedagen uit het grijze verleden.

Maar het mooiste inzicht dat kwam bovendrijven, was het idee om een rolkoffertje aan te schaffen en die te vullen met mijn eigen heimelijkheden, zodat ik als invaller  een individuele persoonlijkheid zal blijven en niet verword tot Truusje Doorsnee, een grijze muis. Alles wat mijn deelzaamheid met de kinderen zo boeiend maakte, mijn eigen geestelijke bagage, maar ook mijn persoonlijke winnaren van het uitdagend lesgeven in één kit. Hoe stoer zou dat zijn.

Dit was precies wat ik nodig had, deze ingeving. In variatie op een Gorteriaans thema ‘Een nieuw schooljaar, een nieuw geluid’. Mijn koffer wordt gevuld met blanco sheets waar alleen op getekend mag worden met markers, of de gekste handpoppen die je ooit heb gezien. Oma en muis gaan mee, de Archeopterix en Mol. Het lied van Feest in de…. en het grote prentenboekenliedjesboek, die ik nieuw zal kopen omdat de cd haar beste tijd heeft gehad, de vingerpoppen en het boek een handvol taal van Susanne Stöcklin-Meier, vol onbetaalbare handspelletjes. Mijn heksenstem en de stem van pad. De snelle liedjes die we samen maken op de grappigste onderwerpen en nog veel meer.

Ineens trekt de droevige mist op in mijn hoofd, opent zich weer een wereld van mogelijkheden. “Goedemorgen allemaal ik ben de nieuwe invaller en dit is mijn ‘het-leren–is-feestkoffer. Het is alle dagen feest en vandaag zijn jullie de bofferds!’ Zet je schrap. Ik kom eraan!