Uncategorized

Souplesse oblige.

Vanmorgen schreef ik mijn stukje voor het longforum. Ik plaatste die altijd onder de rubriek COPD Algemeen, maar nu vroeg men mij te verhuizen naar de rubriek blogs en interviews. Direct kwamen er twijfels binnen geschoven. Zou men mij dan nog wel vinden, gooide ik het oude publiek daarmee niet overboord. Zoeken mensen met COPD ook onder de algemenere blogpost. Past die nieuwe jas wel?

006Een nieuwe jas.

‘Men moet geen oude schoenen wegwerpen voordat men nieuwe heeft’. Een goede raad uit het verleden komt boven drijven. Een remedie is om op de oude plek aan te kondigen waar de nieuwe blog te vinden is. Jezelf in een andere vorm gieten. Gewenning vernieuwen en gewoontes afzweren. Zo krijgt vaagheid gestalte.

Het streven is om met souplesse door het leven te wandelen. Zeker als de tijd alle ruimte geeft om erover na te denken en de ervaring leert om de soep niet zo heet te eten als ze wordt opgediend. Niet elke verandering is een verbetering, maar het keert vaak ten goede, sterker nog, soms ben je veel beter af.

Mijn vader was een typisch voorbeeld van wat men een gewoontedier noemde. Onze eerste lange buitenlandreis  vulde de volkswagenbus met zure bommen, hagelslag, aardappelen en blikken sperziebonen onder de banken. Niet erg op de korte tochten naar Duitsland, maar door de lange Spanjereis verbleekte de hagelslag onappetijtelijk waar wij bruin verbrand terugkeerden. Een dag zonder hagelslag was hem een gruwel in het oog.

Hagelslag.jpg

Iedere dag om vijf uur aten wij met het ouderlijk gezin in de Amandelstraat. Iedereen schoof aan tafel en na een Wees Gegroet en Onze Vader met opgevoerde snelheid, waarbij de woorden verweesden tot een monotone brij van klanken, zette mijn vader zijn vork in de aardappelen en prakte ze fijn met de jus. Dat was het teken dat wij ook konden aanvallen en met ongekende snelheid werd de prak letterlijk en figuurlijk naar binnen geschoven om binnen een half uur verwerkt te zijn. Zo ging dat, iedere avond weer. Om zes uur zaten ze voor de buis met koffie. De vaat was gedaan, de rust viel in.

029.JPG

De dagen waren ingedeeld in de vaste hiërarchie van het huishouden. Maandag wasdag, dinsdag strijkdag, Onze vrije woensdagmiddag begon met karweitjes. Spinazie die gelezen moest worden voor 13 personen, tuinbonen die moesten worden gedopt, sokken die gestopt werden. De jongens poetsten de schoenen.  Maar wij waren zuurder af, omdat we in de voetsporen van moeder traden en alles over het huishouden dienden te leren. Op donderdag kregen de wc en de badkamer een grote beurt en op vrijdag de kamer. Iedere ochtend werden de slaapkamers gelucht en de bedden opgemaakt. Zaterdag was het marktdag en zondag gingen we naar de kerk aten tussen de middag de, op zaterdag vers getrokken, soep en togen naar het voetbalveld.

Later werd in zijn Alzheimerige aandoening na twee hersenbloedingen die gewoonte een houvast. Alles werd in tijd gedirigeerd. Zijn grootste zekerheid, mijn moeder, die alles voor hem regelde en bleef rennen om op tijd aan zijn behoefte te voldoen, overleed en hij bleef alleen achter. Uiteindelijk verstarde hij onder het regime van de zorg, die door de werkdruk van toevalligheden aan elkaar hing. Hij verloor de grip op tijd en werd slechts nog geleefd. Een nietig hoopje mens, waar ooit een patriarch in huisde.

Van al die gewoonten heb ik er geen een in stand gehouden. Het huishouden beslaat een fractie van wat vroeger de hoofdtaak van mijn moeder was. De tijdsgeest is veranderd en de vaste gewoontes zijn verdwenen, net als hun uitbaters. Er zijn weer andere voor terug gekomen, maar ze zijn sterk afhankelijk van hoe de pet staat. Als de lust ertoe er niet is, dan gebeurt het niet. Leven in vrijheid is het hoogste goed. Gewoontes en gebruiken verankeren niet langer de kostbare tijd. Leven is luisteren naar wat het hoofd en hart ingeeft en dan is huishouden mondjesmaat en binnen een ochtend geregeld. We wandelen er doorheen met souplesse oblige en uitgespaarde tijd voor heel veel verrijking.

Mijn moeder sprokkelde het bij elkaar in haar kleine uren tussendoor, maar had minstens evenveel diepgang. Ik omarm de lichtheid van nu. Gewoontes zijn er om verbroken te worden en niet meer dan dat.

 

2 thoughts on “Souplesse oblige.

  1. Van verleden uit jeugd naar heden in volwassen zijn en zelf mogen bepalen…herkenbaar sommige passages. Mooi geschreven!

    Like

Comments are closed.