Uncategorized

Engel.

Gisteren heb ik iets ontdekt, dat ik altijd onbewust heb voorvoeld, maar dat nu gestalte kreeg middels de hoogstaande techniek van de medische wetenschap.  Er werd een routine-echo gemaakt van mijn hart. Ooit, jaren geleden is er een lekkende aortaklep geconstateerd en moest ik over tien jaar nog maar eens terugkomen. Inmiddels ben ik dicht bij die cruciale tien jaar en erg benieuwd, wat de echo uit zal wijzen. De beelden van zo’n echo maken letterlijk en figuurlijk wat los. Daar lig je op de koude brancard, uitgestrekt en weerloos aan de transmitters en als het apparaat aangezet wordt, barst je hart jubelend uit in een kloeke hartenklop. Omdat je op je linkerzij moet liggen met de linkerarm onder het hoofd is je hele interieur extern waar te nemen. De grote zwarte, in vier parten verdeelde, pulserende vlek op het scherm is het hart, die witte fladderende dingetjes zijn de kleppen. Wat alle roden, groenen, blauwen deed opflikkeren en weer verdwijnen is het wonder van de techniek. Ademloos, bij tijd en wijle letterlijk als ik de adem moest vasthouden, volgde ik elke vervorming van het beeld nauwgezet.

Common-Kestrel-2.jpg

Toen er vanaf de onderkant, waarvoor een ingenieus stukje matras wordt weggehaald, gekeken werd kwam ze eindelijk te voorschijn. Ze had de hele tijd verstoppertje met me gespeeld. Het engeltje dat verscholen zat op het scherp van de snede tussen boezem en kamer in met twee fladderende vleugels. Ze hing daar, als een biddende torenvalk en had niet in de gaten dat ik haar schaamteloos bewonderen kon. Nietsvermoedend ging ze door met haar eigen plan te trekken. Ik overwoog even of ik de echo-laborante zou betrekken in het complot, maar omdat er nauwelijks gepraat werd, besloot ik dit tot mijn eigen geheime waarneming te houden. Stel je voor, dat er iemand op het idee zou komen, dat een engel in de borst niet kon. Op die tafel, een beetje koud door de gel onder de doppler, besloot ik dat ze mocht blijven zweven of bidden, hoe je het noemen wilde. Een geruststellende gedachte was het wel. Een persoonlijke beschermengel, kom daar heden ten dage nog maar eens om.

094.JPGHoop. Ets 05/11/2012

Vriendin moest naar het ziekenhuis om een aantal chemokuren te ondergaan. Ze zag er als een berg tegen op. Ik bezwoer haar dat ik stiekem, als engel op haar schouder, een Tinky Winky, mee naar binnen zou gaan. Die transformatie heette ‘Hoop’ en deed haar werk goed. Het droeg niet bij aan de verlichting van de uitwerking maar aan het feit dat er ter plekke aan haar gedacht werd. Een malle afleiding in haar bange dagen. Een binnenpretje tussen ons samen. De eerste keer mailde ze: ‘Hai Tinky, het heeft gewerkt! De chemo slaat aan. Dok liet me de CTscan zien van maart en van nu, dat was erg interessant. Je zag de buik van A als een in plakjes gesneden worst. In die plakjes zag je donkere vlekjes, die er niet horen te zitten. In maart erg veel grote en kleine ,en daarnaast van juni, daar zag je veel minder vlekken en vlekjes. Ik vond het duidelijk te zien. Ook het bloed was “rustig” volgens hem. Nu gaan we verder met in ieder geval nog drie van die chemokuren’. Waar een verzinnebeelding al niet groot in kan zijn.

048 Een recycle engel.

Mijn ouders zeiden vroeger, dat we een beschermengeltje op onze schouders hadden, als we ergens zonder kleerscheuren vanaf waren gekomen, waar het heel anders had kunnen lopen. Die waren onzichtbaar voor het blote oog, lastig om te verifiëren, maar oorzakelijk bewezen door het geluk dat ons ter plekke ten deel was gevallen. Ik hield van engelen. Ze waren in mijn jeugd de enige bestrijders van het kwaad. zoals er nu die andere superhelden zijn, de Ninja Turtles, de Pokémonnen, de Power Rangers, de Avengers.  Ze zijn voor mij het symbool voor vrede, voor liefde en een gevoelshart, een passende behuizing dus. Deze openbaring laat zien dat ze haar vleugels effectief gebruikt. Het is een feest van flitsende neonlicht met een stevige stevige heartbeat eronder. Ik kan niet anders dan haar omarmen.

 

 

One thought on “Engel.

Comments are closed.