Uncategorized

Vreemde eend.

Awkwardness als nieuwe aandoening kopte het artikel van Floor Rusman in het NRC. Ik kende de term niet. Je ongemakkelijk voelen is de vertaling van deze ‘nieuwe’ gevoelsnorm. Er zijn veel etiketten te plakken, maar als je er dan helemaal geen kan vinden die bij je past, dan kan je nog altijd een beroep doen op deze laatste trend. Iedereen voelt zich volgens mij wel eens doodongelukkig omdat je buiten de heersende norm valt. Daar vallen gaten te vullen en waarschijnlijk ook zakken, maar dat terzijde.

Jonge koekoek in het nest van de karekiet.

Het was in de jaren zestig dat ik met mijn onervaren, wat naïeve zelf op een van de eerste ‘wilde’ hippe feesten kwam in het centrum van Utrecht. Ik weet niet meer precies wat ik aan had, dat heb ik gewist, maar onuitwisbaar was het beklemmende gevoel wat me daar besprong. Een outcast was ik, ik viel totaal uit de toon. Het is zo’n moment dat je ergens binnen komt en een aantal ogen je blijven volgen met zo’n blik waar verbazing en erger nog, de spot vanaf druipt. Het moment dat je de grond wil laten opensplijten om voorgoed in te verdwijnen. Ik ben die avond gevlucht, voor de kritiek op mijn kwetsbare puberpersoonlijkheid en ter bescherming ervan. Nooit heb ik me zo opgelaten gevoeld. Awkwardness avant la lettre, inderdaad!

Nog een herinnering. Een vriendin en ik waren de backing vocals van een coverband. Normaal gesproken speelden we voor een wat ouder publiek, die zich wentelden in wat toen verleden was. Op een avond moesten we spelen voor een stel jonge basketbalspelers en hun aanhang. Voor het podium stonden jonge meiden van een jaar of veertien, strak in het vel, blonde paardestaarten, mobieltjes in de aanslag. Ze hadden enorme lol en even leek het erop dat het een geslaagde avond zou worden, tot we begrepen, waarom ze dubbel van het lachen lagen. Ze waren selfies aan het maken van hun jeugdige uitstraling met ons, twee oude staketsels in kekke leren rokken op de achtergrond. Het kwartje viel. Awkwardness ten voeten uit. Verkeerde doelgroep, zover was zeker en ons besluit stond vast. We zouden als backing vocals nog een jaar doorgaan, mits voor het juiste publiek en daarna de eer aan onszelf houden. Als we het kaliber aan zang van de Stones hadden gehad, hadden we nog jaren door kunnen gaan, maar de eerlijkheid gebied me te melden dat dat niet het geval was.

Ik heb vrienden die een soort pact zweren als ze samen zijn met mij erbij.  Het lijkt alsof ik er niet bij zit. Alsof ik er boven zweef en het plaatje in me op kan nemen, maar er geen deel van uit mag maken. Er wordt geen ruimte gelaten. Ze sluiten de luiken. Ik ben de buitenstaander. Dat gevoel. Wat moet je ermee. Bij dat gevoel ga ik weg. Ik trek liever nog wat aards onkruid, dan dat ik de outcast uithang. Het schuurt wel, zo’n klein nevelig randje ongemak en het denken erover veroorzaakt een grotere impact dan wenselijk is. Ik ga het contact mijden.

‘Awkwardness’, laten we het begrip schrappen en het gevoel gewoon ongemakkelijk noemen. Vroeger heette het ‘de vreemde eend in de bijt’. Er valt mee te leven als je de kwaliteit er van inziet. Niet onszelf achtergesteld voelen, maar er de originaliteit ervan erkennen. Geen eenheidsworst willen zijn en de oorspronkelijkheid van iemand op de juiste waarde weten te schatten. Dat hele ongemak gaan we tackelen met anders denken en met geduld. Dat kunnen we zelf. Er zijn geen zelfhulpboeken voor nodig. Hou de knip maar dicht!

One thought on “Vreemde eend.

Comments are closed.