Uncategorized

Sint Juttemis.

Vandaag is het De dag van De herinnering. Lang geleden, alweer 27 jaar, kwam het telefoontje binnen. Ik stond tegen het grenen bed geleund op de vurenhouten vloer, een perfecte binnenkist voor de dood, maar als het bericht onverwacht komt, dan blaast het je van de sokken en benam het mij de adem. BLØF fluistert nu, op dit moment, op het ritme van mijn ademhaling: ‘Het is een mooie dag, een mooie dag….’

Ik duw ze weg en luister nog eens naar de woorden van mijn zusje. Zonder waarschuwing voelde ik de weekheid van mijn lijf de overhand nemen en zeeg ik neer op de harde houten rand, waar ik anders behoedzaam overheen zou zakken. Gedachten, woorden, spieren stromen weg door het grote open gat dat het bericht geslagen heeft in mijn leven en ongetwijfeld in dat van mijn vader, mijn broers en zussen. ‘Doodgaan duurt maar heel even, de liefde duurt wel zo lang’ zing Liesbeth List en neemt mijn gedachten mee.

Mijn lieve kleine oudste dochter van tien jaar kijkt me verschrikt aan. De onmacht, de hulpeloosheid balt zich samen in mijn uitgestrekte jammerkreet, het rauwe snikken laat haar kleine armen om me heen slaan, woorden verstommen, maar het troostende omhelzen slaat het ongeloof stuk. De werkelijkheid, de rauwe werkelijkheid omspoelt het kleine tafereel. Mijn moeder is vannacht plotseling dood gegaan.

048

Al die tijd, vanaf dat eerste moment zijn we op zoek gegaan, mijn zussen en ik vooral samen, soms met broer in het kielzog. Naar een glimp van haar in elk woord, gebaar, houding, neusvleugel, handen, haar. Het krulletjeshaar, mijn moeders eeuwige permanent au  naturel op het hoofd van zuslief, de lieve oogopslag in het gezicht van de andere zus, dezelfde zachte blik als ze lacht. De handen, die werkende handen, ze houden elkaar vast en wrijven over het knobbeltje als ze stil liggen in haar schoot, dat ene moment, dat er bijna nooit was. Het verende opspringen als ze een idee kreeg of even haastig nog wat wilde doen.

We sprokkelen en bouwen onze moeder weer heel, in onze hernieuwde relatie tijdens de trektochten door Nederland. De zilte zee en de wandelingen door bos en hei, de kringloop en de voorliefde voor malle kleine huis-tuin-en keukendingen, die altijd wel praktisch waren voor wat er straks vast komen gaat, de kleinkinderen in haar hoofd zochten naar de memory’s, een gebreide knuffel, mens-erger-je-niet en wij zoeken naarstig mee.

170

Vierstemmig zetten we de gedachte voort aan het huis in de Amandelstraat, de keuken, de vaat, die glazen vaat en zingen de toppen van de hemel en haar dichterbij. Geen mams, geen moeder of mama, maar moe of ma, geen poespas en geen polonaise voor dat sepia gekleurde meisje op de foto, lachend kijkt ze naar ons terug als we proberen haar levend te kijken op de oude foto’s en verbeeld ik het me, of draaide ze zich een kwartslag om in het hoge gras?

Waar is dat lichaam oud geworden.  Met dat jeugdige elan had ze het goed verstopt, een hartenslag die tot op de draad versleten was kan er niet in bij mij, bij ons, en toch… Pasen is niet de dag van de wederopstanding, Pasen is de dag van de teloorgang ‘Als Pasen en Pinksteren op een dag vallen, met Sint Juttemis’, ze lacht haar tanden bloot als we om iets aan het zeuren waren, waar ze geen gehoor aan wilde geven.

Sint Juttemis kwam vroeger dan we dachten, als een dief in de nacht. Nooit verwacht, nee nooit gedacht….Elkaar koesterend stappen we de kringloop van het leven binnen. Een onsje Moe, een pondje Ma en zoete herinneringen.

Bewaren