Uncategorized

Leven is leuk.

Ik blader door wat dagboeken en brieven en kom de emails tegen van het jaar 2009, waarin collega en vriendin A haar persoonlijke strijd vocht tegen kanker, tegen de ellende die de chemotherapie haar opleverde en de moed die ze putte uit de kleine, haast onbeduidende dingen van het leven. Ik schreef een jaar lang elke dag en zij antwoordde als ze zich goed voelde. Het was een sprankje normaal en arbeidzaam leven in een notendop. Ze genoot ervan, omdat haar gewone leven uiteengevallen was in een ziek lijf, de pijn, de angst en de hoop.

A: ‘Ik heb je toch al eens verteld over de plotselinge overgang van druk naar weinig kunnen doen. Als ik me er bij W over beklaag, zegt hij steevast dat ik wel erg druk ben, nl. met mijn behandeling! Dat is natuurlijk wel waar, maar….. Ik ben ook moe en heb een chemohoofd, dus kan ook niet veel aan, maar geduld O jee, dat heb ik niet in overvloed. Het is dan heerlijk over jouw bezigheden te lezen. Zoveel te doen en slechts 24 uur, waarvan je er toch echt wel een aantal slapend moet doorbrengen. Doet me denken aan het volgende gedichtje: Een kleine eendagsvlieg uit Doorn Zei, hoe heerlijk is het ochtendgloren Ik zit hier van geluk te beven Men zou twee dagen moeten leven…. Zoiets, klopt niet helemaal geloof ik, mijn moeder kent het wel. Wel heerlijk relativerend, die twee dagen, als je bedenkt dat ik al 59 jaar meega!’

001

Het doet me denken aan de eendagsvlieg van Toon Tellegen. De eendagsvlieg wil heel graag nog een dag erbij om de eenvoudige reden dat hij zo graag eens ‘Tot morgen’ zou willen zeggen. Hij gaat naar de winkel van sprinkhaan, die alles te koop heeft.  Die heeft natuurlijk wat de eendagsvlieg vraagt, want het enige wat daar niet te koop is, zijn de zon de maan en de sterren. Uit een la haalt de sprinkhaan een hele dag, die hij aan de eendagsvlieg geeft, waarop deze uitroept: “‘Weet je wie ik nu ben? De tweedagsvlieg!’” De eendagsvlieg is zo blij dat hij de volgende dag helemaal vol plant met allerhande bezigheden. “De sprinkhaan zag hem gaan en was benieuwd of hij aan het eind van de volgende middag weer langs zou komen. Hij had nog wel een dag of wat in voorraad.”

Te weten dat je eindig bent en te verlangen naar nog wat tijd erbij is het tegenovergestelde van wat zij dacht. Als je net als mijn lieve vriendin kan bedenken dat het besef al 59 jaar oud te zijn een geschenk is vergeleken bij die twee dagen van de eendagsvlieg, dan mag je jezelf positief ingesteld noemen, een optimist pur sang. Daarmee relativeerde ze voor mij ook de gehavende paden die we liepen op het werk, de onrust, het onvermogen soms. Vergeleken met haar uitgestippelde weg waren de beren op de onze maar hele kleine wollige zachte knuffelberen. Je kan pas spreken van onvermogen als er geen zeggenschap meer is.

gieren met de gierzwaluw(foto door Alwine gemaakt)

Er zijn veel momenten dat ik nog even met haar wil praten. Prietpraat, of over de natuur, wissewasjes, dagelijkse beslommeringen, de kleine blauwe kevertjes die haar muntplanten opeten. Ze heeft mijn denken opgepoetst met haar wijze woorden, die altijd weer relativeerden waar problemen en obstakels traag tegen de muur opkropen. Ze heeft de humor tot op het laatst ingebed in haar gedachten. Haar ziel en zaligheid werden door de gierzwaluwen meegenomen en ieder jaar, zodra de roep van de gierzwaluw klinkt, stroomt ze mijn hoofd vol met een kwinkslag en een knipoog.  Leven is leuk.