Uncategorized

Droomvlucht…

In het dagboek ‘ Au fil des jours’ staat een wonderlijke bijna surrealistische droom. Dromen zijn er om vast te houden en om op te schrijven. Ze geven mooie, subtiele aanwijzingen die hout snijden en waar je mee uit de voeten kan.

De Droom:

Ik ben in een theater of een schouwburg, in ieder geval is er rood pluche. Ik kijk clandestien mee met de repetities en gedraag me of ik er hoor. Als er een gezelschap bij mij aan tafel alles komt doorspreken, kies ik het hazenpad. Ik vergeet mijn schoenen. Ik ga met een vriendin naar het cafe-gedeelte. Tegen sluitingstijd gaan we naar buiten en zie ik aan een telefoondraad, dat van het dak naar een paal loopt, een paard aan zijn gevlochten staart te drogen hangen. Als ik er onderdoor loop, zit ik ineens op mijn make-up koffer en schiet de lucht in. Het is er prachtig van kleur, niet alleen blauw maar ook rood en geel. Ik zwenk redelijk snel door het zwerk, maar ben niet bang. Dan lig ik ineens in het water en keer mijn rug naar de golven, waardoor ik heel hoog wordt opgenomen. Ik word niet erg nat, bijna niet zelfs. Ik duik de diepte in . Het is donker water met witte vinvissen. Als ik bij de bodem ben gekomen aai ik er een. Ik voel me de hele droom heerlijk en wil niet wakker worden.

Dromen duiden is een kunst op zich. Het voelt weldadig om aan het eind van de droom in een zoete heerlijke staat terecht komen, zoals bij de keer dat ik ontwaakte na een kleine ingreep uit de roes van de narcose en ook vocht tegen het binnenglijdende licht. Nee, niet aarden. Nee, niet met beide benen op de grond. Zweven wil ik, duiken in de diepste zeeën, als er maar witte vissen zwemmen. Ze zijn mijn licht in de duisternis. Het paard is als de paarden van Dali, nu slap als een vaatdoek, aan een telefoondraad dat door veert en meegeeft. De verbinding tussen rede en fantasie. Brengt het geluk als je een witte vinvis over zijn rug strijkt? De hele droom lang was ik gelukkig.

Dromen leren onthouden kunnen we eigen maken. In het laatste moment van de nacht, in een bijna slaap/waakroes vraagt het hele verhaal om een herhaling. Pas als je terug gewandeld bent, zetten details zich vast. Het vergt actie, de beelden lossen snel op, vluchtig, ongrijpbaar. Naast het bed liggen pen en schrift in de aanslag. Je weet nooit wanneer het nodig is. Er gaan weken voorbij met elke nacht een droom, er gaan dagen voorbij zonder.

De verbazing over elk kleinste detail, dat zo duidelijk ervaren werd, blijft hangen boven het nog warme bed, een deur, een gang, de theemuts. Als Alice in Wonderland ontmoet ik mens en dier. Er zijn er, die uit een grijs verleden komen in een omfloerst licht en onscherp, als een wazige sepia foto, maar soms zijn ze helder en overtuigend, waarbij grenzen tussen leven en dood zijn weggevaagd. Het vult het gemoed met warmte. Het verlangen om er te blijven in dat wonderlijke niemandsland, waar al het onmogelijk mogelijk wordt, is groot.

IMG_4473.JPG

Tussen de bladzijden van het dagboek ligt een kleine bruine veer met het dons nog aan het begin van de staartpen, naast een aquarel takje lavendel. Een stille groet uit mijn droomvlucht, die reis door tijd en ruimte, waar alles bewaarheid wordt voor zolang het duurt, een lang zoet en zalig zijn. Blijf nog wat mijmeren om het wat langer vast te houden en sluit de ogen voor wat straks de nuchtere werkelijkheid zal zijn.

3 thoughts on “Droomvlucht…

Comments are closed.