Terwijl gisteren het Zuiderpark groen en paars kleurde maar code rood liet horen, doken de achterblijvers, ongeveer de helft van het personeel van de scholen onder het bestuur van Trinamiek, de verdieping binnen het onderwijs in aan de hand van klinkende namen als Mark Mieras, Het Filiaal, Theatermakergroep en Kunst Centraal. Er werd een samenwerkingsverband voor drie jaar gesmeed om Kunst en Cultuur te borgen.

Waarom de hersenen willen bouwen op cultuur om cognitief te kunnen denken, werd helder uiteengezet door Mark Mieras.  Verwachting en verrassing leiden tot betekenis vertelde hij ons, maar daarvoor moeten we eerst heldenmoed vertonen door het niet te durven, het niet te durven weten en het te durven laten gebeuren. Een mooie heldere roep om het proces en de nieuwsgierigheid volop ruimte te geven om de Ventrale Nervus Vagus groen licht te geven.

Daarna waren er workshops door Kunst Centraal geregeld. Mijn lieve oude en nieuwe collega’s die naadloos bij elkaar pasten, mengden zich en we werden meegenomen in de verrijking van datgene waar leerlingen, maar ook de leerkrachten, zo door opbloeien. Ik ging samen met mijn nieuwe duo naar Little People, die gegeven werd door Anton Klein. De kracht der verbeelding. In een uur werd een totaal nieuwe wereld ontsloten. Ze ligt voor het oprapen en is om ons heen, als je je ogen er voor opent. Door de kracht te gebruiken van piepkleine mensen, zittend, staand of lopend, krijgen de kleinste  dingen betekenis. Servetten worden een vulkanisch gebergte, theelepeltjes worden duizelingwekkende glijbanen, koffiemelkcups wordt een directe doodsbedreiging als een zo’n kleine erin valt.We hadden tien minuten de tijd om met smartphone en drie poppetjes de realiteit naar ons hand te zetten en hebben daarmee stof voor jaren opgedaan om mee aan de slag te gaan. Ik wil weer een oud fototoestel in de groep, waarmee de kinderen aan de slag kunnen en the little people zelf. Iemand opperde legopoppetjes, maar het vervreemdende effect is er juist doordat ze op de foto echte kleine mensjes lijken. Lego blijft Lego.

Aan de hand van de foto’s kan je daarna weer een speurtocht doen door het gebouw heen. Waar zijn de foto’s gemaakt. wat ziet eruit als een vulkaan, waar staat die Eiffeltoren met die twee nietige mensjes eronder. De titel van de foto is minstens zo belangrijk en geeft er nog meer betekenis aan. Dit is ervaren, dit is verrast worden, dit is onderwijs zoals Mark Mieras het voor ogen heeft, waarbij elke vezel geprikkeld wordt. Een en al betrokkenheid, omdat datgene wat aangeboden wordt van het begin tot het einde boeit. Dat hele creatieve proces dient de taal, het ruimtelijk denken door vanuit wisselend perspectief te kijken, het prikkelt de fantasie, het levert stof op voor verhalen en het verruimt op alle fronten je blik door de waarneming in een ander licht te zetten.

De middag was gevuld met Het filiaal en haar Theatermakers met een uiteenzetting van Monique , artistiek leider, van de geleide chaos, waaruit zo’n voorstelling geboren wordt. De research die het vergt, maar ook de betekenis die er aan verleend wordt, door iedereen die daar aan meewerkt. Een script maak je met elkaar. Daarna prachtige stukjes uit hun voorstellingen. Vijf ontroerende wonderschone liedjes uit ‘Toen mijn vader een struik werd’ naar het gelijknamige boek van Joke van Leeuwen en daarna een klinkende afsluiting met leerkrachten uit het scholenbestand van Trinamiek, waaronder mijn dochter met haar eerste optreden in het openbaar.

Dit is mijn laatste jaar. Hoe rijk ben je als je het stokje door kan geven aan je eigen dochter en dat zij als nieuwbakken cultuurcoördinator net zo bevlogen zal zijn als ik, omdat we weten dat kunst en cultuur de verhalen brengt zodra die Ventrale Nervus Vagus vrij spel krijgt. Open de poorten, ga los en laat de serotonine stromen. Het licht staat op groen.