Gisteren schreef ik over nieuwsgierig zijn en hoe belangrijk dat is om nieuwe wegen in te slaan. Naast die nieuwsgierigheid wandelt het kunnen genieten van wat er allemaal op je pad komt, mee. Dat heb ik vaker aangehaald, toen ik met de dagboeken van mijn moeder in de weer was en naar aanleiding van haar opmerkingen mijn eigen ervaringen uitschreef.

Mijn moeder was de koningin van het genieten van de kleine dingen van het leven. Ze heeft het in alle toonaarden doorgegeven aan ons. Dat kan ook niet anders, want je kon alleen al van haar reacties genieten als als ze met ontzag een wonderbaarlijk mooie lucht zag of een rivier met mooie wolkenpartijen erboven. Ze wees ons er op en deelde de verwondering om zoveel kosteloze schoonheid.

Ik herinner me een wandeling langs een onstuimige woeste zee in Tarragona, mijn moeder had haar badpak aan en een handdoek om haar heupen en benen. Ze tornde tegen de wind in en genoot. Wij probeerden de zandkorrels uit het zicht te houden. Wind benam ons de adem en ook het plan van mijn moeder om te gaan zwemmen in die roerige onbestendigheid. Met dat ze het opperde voegde ze de daad bij het woord, liet de handdoek van haar heupen glijden en rende het water in. Met de spookachtige lucht erboven en dat beukende geluid op het strand gilden we onze ongerustheid harder dan de snelheid waarmee de golven elkaar opvolgden. Daar verrees ze weer, als een maagd uit de zee, met een intense brede glimlach en een blik die boekdelen sprak. Ze had iets gedaan, wat ze haar hele leven al eens had willen doen. Niet als krachtmeting met de natuur, maar alleen maar om het zuivere genieten van dat roerige water.

Genieten kan je ook van een ijsje, mijn moeder wel, intens, alsof ze een driegangendiner bij het Okura hotel voorgeschoteld had gekregen. Simpel en zonder poespas, het bolletje op zich en als er slagroom aan te pas kwam was het nog meer feest. Wat heerlijk als de allerkleinste dingen een viering met zich meebrengen.

Op school vierden we wat af. Het is een van de vier grondpijlers van het Jenaplan. Tijdens alle dagelijkse bezigheden zijn de kringen vaak al een viering op zichzelf, maar tijdens de verjaardagen wordt er extra uitgepakt. Dan staat het feestvarkentje op mijn grote rode pluchen stoel met een enorme kroon op het hoofd, we zingen de cadeaus uit ons hart heel zacht of oorverdovend hard, omdat er een opa of oma in Marokko woont of op een wolk zit en blazen kaarsjes. Muis, die heel erg slist, komt langs en moet altijd raden wie er jarig is, omdat de jarige zich verstopt heeft. Oma komt ook, maar zingt abominabel vals over ulevellen en dan gaan we aftellen en kunnen alleen maar genieten van het intense genieten van de jarige, die straalt op alle fronten en glimmend van trots ontvangt. Wat een heerlijk feest elke keer weer, al was het maar om die oplichtende ogen

Ik heb de laatste dagen vanaf vrijdag tot nu aan toe alleen maar genoten, de lach is niet meer uit mijn ogen te beitelen, mijn hart stroomt over van geluk. Van alle kanten zijn er lieve woorden, kleine attenties of hele grote, hart en zielverwarmende reacties, maar ook een oogopslag, een heimelijke lach, verbondenheid. Daar kan men alleen maar intens van genieten. Ik wens iedereen zo’n prachtig moment in het leven toe, om daarna weer dichtbij of veraf te genieten van die kleine madelief of een langszeilende wolk, Hollandse luchten, een majestueuze kathedraal van oer-bomen in het oude bos.

‘Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd’ Dat werd ons met de paplepel van onze moeder ingegoten en daar plukken we nu de vruchten van.

.